W tym odcinku rozmawiam z Miguelem, który znany jest jako profedeespañol. Miguel zdobył w krótkim czasie ponad 100 tysięcy obserwujących, wstawiając profesjonalne filmiki i stając się ekspertem od wymowy hiszpańskiej. Rozmawiamy o jego karierze, historii, o powołaniu, byciu nauczycielem i próbujemy odpowiedzieć na pytanie czy Miguel jest bardziej nauczycielem czy influencerem.
¡Hola queridos! Me llamo Ania y ese es mi pódcast ¨Anita charla en español, un programa en el que os cuento las historias de mi vida y…a veces invito a otra gente y para charlar con ellos. Y precisamente hoy es ese día, un episodio con un invitado. He invitado a Miguel, que podéis conocer como profedespanol en las redes. Nos conocimos por Instagram cuando él todavía empezaba con su cuenta. Colaboramos unas veces y en Instagram podéis encontrar vídeos que hicimos juntos. Cuando estaba viviendo en Gran Canaria por fin nos conocimos en persona y os puedo asegurar de que este tío es el mismo en persona como en las redes. En los últimos quince meses estaba observando el desarrollo de su cuenta y de su negocio. Hoy Miguel tiene ciento trece mil seguidores y cada día este número va creciendo. En el episodio de hoy charlamos sobre su negocio, su vida como profe en línea y viajes. Además, intentamos responder a la pregunta: “¿Miguel es un profe o ya es un influencer?”. Espero que os guste nuestra charla.
A: Bueno, pues, hola, buenos días. ¿Qué tal, cómo estás? Ya te he preguntado, pero sí.
M: Hola Ania, muy bien, muy contento de que me hayas invitado.
A: Bueno, pues, pienso que muchas personas te conocen, pero por favor dime algo sobre ti, dinos algo sobre ti, ¿quién eres?
M: Yo soy Miguel, profedespanol, así me podéis encontrar en todas mis redes y me dedico básicamente a quitarle el acento a la gente. Enseño español para estudiantes avanzados y me centro en la pronunciación, en reducir el acento y toda esa vaina.
A: Perfecto. Pues, tengo una pequeña tradición con los invitados y tengo una pregunta, o como, dos preguntas para ti. Y la primera es: ¿cuál es tu palabra favorita en español o palabras?
M: Azar. Mi favorita es azar. Y mis palabras favoritas son todas las que tienen origen árabe. Me gustan mucho.
A: Sí, sí, son muy bonitas, ¿no?. Todo con “al”, “az”, ¿y las que no te gustan?
M: No sé, hay pocas palabras que no me gusten en español, pero… no sabría decirte. Al final del episodio te lo digo.
A: Ah, vale. Espero. Pues, como has dicho, eres profe ¿no? Profe de español, todos te conocen ¿y cómo empezó esto? Porque cada persona tiene una historia diferente, ¿no? Algunos son profes como …. simplemente porque querían, ¿no? U otros… Como por vocación, y hay otras personas que, no sé, era una casualidad, sí, eso, buscaba una palabra, una casualidad. ¿Cómo es contigo?
M: Bueno, yo estudié magisterio en la universidad para ser profesor de primaria. Entonces yo desde los 18 tenía claro que quería dedicarme a la enseñanza. Lo que pasa es que no esperé que acabara dando clase para adultos y de español, no estaba entre mis planes, yo quería ser profesor de música para niños. Y la vida me llevó a hacer un Erasmus en República Checa en que me especialicé en inglés y empecé a dar clases de inglés en un colegio. Luego en un instituto, luego pues, como soy español, pues me aprovecharon para tenerme también de profe de español, aunque yo no tenía ni idea de como se hacía eso. Y allí ya llegó el máster, empecé a trabajar en una academia en la que se trabajaba con adultos y descubrí la enseñanza de español para adultos y dije: “de todo lo que he probado en la educación, esto es lo que más me gusta.” Y con el tiempo, Pues encontré mi pasión por la fonética y ya tengo claro que aquí me quedo profesionalmente. Aquí me quedo en la enseñanza.
A: Sí, pero entonces, eras primero, profe de inglés y después profe de español, ¿sí? Como has dicho.
M: Sí.
A: Pues, ¿cómo era? ¿Cómo tenías que aprender a enseñar español como lengua extranjera? ¿O cómo, lo tenías antes, como tenías una práctica o era una improvisación? Simplemente, ¿cómo era?
M: Sí, pues fue, en el máster aprendí gran parte de lo que sé de enseñar español, ¿no? Porque no es lo mismo enseñar español como lengua materna que español como lengua extranjera. Por eso siempre lo puntualizan en todos los másteres y en toda la formación. Entonces… Cambia mucho. Cambia mucho porque tienes que partir de unas estrategias diferentes, de gente que no conoce todo lo que le vas a explicar y de unas reglas diferentes que a lo mejor tú no eres consciente como hablante nativo. Entonces lo primero es ser consciente de lo que está sucediendo para poder transmitirlo. Hay que entenderlo.
A: Bueno, ¿y cómo lo hacías? Entonces, porque para mí es siempre interesante, porque yo como, polaa, no me imagino, como, yo, no te podría explicar cómo, no sé, la conjugación, por ejemplo, no, ni idea.
M: Por suerte, siempre me había interesado mucho la lengua, la lengua española y yo sí, tenía bastante formación sobre la gramática y el funcionamiento de la lengua. Pero no tenía toda. Entonces, pues, más o menos, tiré con lo que sabía e hice lo que hacemos todos al principio: dar clases a principiantes, los que no saben nada, pues, cualquier cosa que les enseñes, les vale. Y al final, pues, hay mucho contenido para esto, ¿no? Pero poco a poco fui progresando y me di cuenta de que lo que me gusta es hablar. O sea, lo que me gusta es la gente avanzada. Como tú.
A: Sí, avanzada. Jaja, gracias. Sí, a mí me gusta dar clases a principiantes, no sé. Como, avanzada también, a la gente avanzada, porque entonces como dices, puedes hablar y eso es interesante porque, si tienes que explicar otra vez por qué es ser y no estar o por qué “hay” y no “estar”… Entonces, sí. Pero tú decidiste ser profe en línea, o… Y también has dicho que o trabajabas en una escuela o en un colegio. ¿Y por qué no seguiste con ese trabajo en la escuela, en España? ¿Cómo es en España la situación de los profes? ¿A lo mejor por eso?
M: Bueno, yo es que me quedé en República Checa porque ya tenía trabajo allí y ya tenía pareja y todo entonces, era como, no tenía sentido volver a España porque allí no me estaba esperando nada, no me estaba esperando mi futuro, solo mi pasado. Entonces, decidí quedarme allí, pero llegó la pandemia y nos obligó a todos a cambiar nuestra forma de trabajar. Y desde que descubrí que se podía dar clases online y que ganaba doce horas a la semana en desplazamientos, pues, dije “a ver, doce horas a la semana son muchos euros por hora, muchos euros por semana”. Merece la pena cien por cien. Y me gusta dar clase con el ordenador. Lo prefiero.
A: Sí, ¿por qué? ¿Por qué te gusta con el ordenador?
M: Me parece más cómodo, me gusta poder enlazar una clase detrás de otra, no tener que desplazarme, elegir yo el precio, sí, me gusta tener el control y mañana me voy a Polonia a verte y pues, yo sigo trabajando, ¿no? No necesito vacaciones. Y eso es lo que he hecho los dos últimos años, estaba viajando más de una vez al mes y lo he hecho así. Bueno, cuando nos conocimos en Canarias yo no estaba de vacaciones.
A: Sí, sí. Yo tampoco. Pero, sí, como, entiendo perfectamente porque yo también exactamente en los tiempos de pandemia, cuando empezó COVID. Antes yo no me había imaginado trabajar en línea. Como no, pensaba: ¿cómo se lo hace? Como… ¿Cómo preparas la clase? Porque normalmente tienes un manual o un libro o, no sé, preparas algunas, como, fotocopias o algo. Y después, ¿en línea? Pero para mí después de, como, no sé, dos primeras semanas, yo descubrí que, madre mía, eso me encanta, que tengo, como has dicho, ¿no? Que puedes tener, no sé, tres, cuatro horas y por ejemplo yo vivo en Varsovia, pues vivo en una ciudad muy grande y a veces, antes, ¿no? De las clases en línea, tenía que ir en metro, una hora, después tenía una clase, una hora y después, pues, otra vez, una hora para volver a casa. Y ahora tengo tres clases, simplemente.
M: Exactamente.
A: Sí, pero, entonces, empezaste a trabajar en línea y … tu cuenta, en Instagram, tu perfil. ¿Cómo pasó? ¿Por qué? ¿Por qué decidiste crear tu cuenta?
M: Pues crear mi cuenta fue algo muy calculado. Yo sé que a simple vista no parece que yo sea una persona muy organizada, muy calculadora, pero sí, lo soy. Soy muy metódico,
A: Ay, lo sé.
M: Entonces… antes, sí, jaja, tú lo sabes, tú lo sabes. Hemos hablado mucho. Pero yo antes de tener una cuenta en Instagram tenía claro que tenía que tener una página web. Tenía claro que, que… Mi… mi éxito, el éxito de mi negocio iba a ir del producto a la venta a la audiencia, ¿no? Entonces la audiencia es el último paso, la audiencia es toda la gente que potencialmente podría ser tu cliente, que tendrá que pasar por un embudo, hasta llegar a tu producto. Entonces no pasé directamente de “escríbeme al correo, escríbeme los mensajes para dar clase”. No. Yo tengo un embudo un poquito más largo, pero mucho más fiable y mucho más duradero. Entonces, bueno, tomé un camino largo. Y Instagram fue la última parte. Entonces, subir el contenido todos los días en febrero el año pasado y, bueno, pues llevo quince meses sin parar, la verdad.
A: Sí, porque tú, recuerdo que al principio, como subías casi cada día y empezaste con estos vídeos de pronunciación, que con eso, como, empezó nuestra historia. Porque, no sé, alguien compartió, en sus stories, ¿no? alguno de tus videos y yo pensé “un nativo como amigo, perfecto”, necesito a una persona así. Pues, ser profesor en línea. ¿Tú piensas que… como… se puede de verdad aprender por Instagram? Porque yo estoy pensando en las últimas semanas… Cuándo… Cuánto, No, cuándo sino, cuánto aprendemos cuando miramos stories, reels. Tú como profe, como creador. ¿Creas por crear, por promover o de verdad piensas que la gente puede, no sé, como, aprender algo de eso? No sé, ¿cuál es tu opinión?
M: Bueno, yo creo que las redes tienen un componente principal del entretenimiento y no podemos perderlo, porque una persona que solo enseñe, no va a tener éxito en las redes jamás. Si no entretiene, no va a tener éxito. Entonces, sobre todo en un campo tan específico como el mío que es dentro de los estudiantes de español avanzados, que ya es un nicho muy pequeño, porque hay muchos más principiantes que avanzados, dentro de esos hablar de pronunciación… Nada, yo necesitaba algo que fuera mucho más entretenido y bueno, creo que he conseguido este tipo de equilibrio, ¿no? Entre lo que entretiene y lo que aporta, pero… No, yo no creo que Instagram sea el mejor sitio para enseñar. Sí, es el mejor sitio para enseñar que sabes. Eso sí. Porque yo creo que indudablemente, después de este año y pico me he posicionado muy bien como experto en pronunciación, ¿no?
A: Sí, eso.
M: No ha sido casual, ha sido a base de vídeo detrás de vídeo y es, como, yo creo que nadie pone en duda que soy bueno en mi trabajo. Pero, cuánto, cuánto he enseñado verdaderamente, cuánto has mejorado tu pronunciación viendo mis videos gratuitos, pues, poco. Claro. Entonces esa es la, yo creo que para mí eso es lo importante que te quedes grabado en la memoria de estas personas y que cuando piensen en “joder, me gustaría quitarme el acento” no piensen en aquel vídeo que vieron tuyo, sino “es que esta es la persona la que tengo que contratar”. No quiero que vayas a mi Instagram a verte mis vídeos, quiero que me contrates.
A: Sí, eso, porque, aunque a mí, por supuesto, me gusta subir vídeos y estas cosas graciosas, yo busco clientes, ¿no? También, como tú ¿no? En Instagram, como clientes, como estudiantes, ¿no? Pero al final es nuestro trabajo y por mucho tiempo… Me parece que tú tampoco, que no recibías ninguno… como sueldo. Que… Que no te pagan por eso, que lo haces en tu tiempo libre, que no es libre, porque trabajas, es como sí, un segundo trabajo. Pues, entonces, ¿te consideras un influencer o un profe?
M: Bueno, yo creo que en términos estrictos y literales, sí, soy influencer.
A: Sí, jajaja.
M: En cuanto a cantidad de seguidores y de volumen de audiencia, sí, pero creo que soy mucho más… mucho más profe que influencer, ¿no? Me parece que al final, aunque me gusta mucho crear contenido y creo que ya he creado una buena estructura, todo termina en el producto o en el servicio en mi caso, ¿no? Que es, pues… dar clase. Y me gusta transmitir eso en el contenido que creo. Sobre todo en la newsletter, ¿no? O sea, está por un lado todo el vídeo, un formato vídeo que es como “ah, pues muy agradable, muy entretenido”, pero luego está la newsletter que es un poquito más ácida, ¿no? Es un poquito más profunda, yo creo que aporta más en cuanto a aprendizaje que mis vídeos.
A: Sí, como, motiva, inspira. Yo estoy inscrita en tu newsletter. Por eso sí, leo, incluso hoy he leído algún… Algún correo, porque no lo leo cada día.
M: Lógico.
A: Pues, entonces, sí, eres profe de español, un influencer, pero no era así, porque, un día, muy especial, uno de tus vídeos, ¿no? Se hizo viral. ¿Y cómo recuerdas ese día? ¿Cómo era?
M: Madre mía, 4 de diciembre, ese día subí el vídeo, tengo la fecha grabadísima. Sí, ese día subí un vídeo, sobre el origen de la “z” que ya ves tú, no tiene nada de pronunciación, simplemente historia, ¿no? Historia de la lengua. Y, pues, por lo que fuera, me curré un poquito más la edición, ¿no? La hice un poquito más especial, más elaborada, y empezó a gustar un montón, entre los nativos, sobre todo. Y la gente me empezó a seguir porque yo ya tenía doscientos vídeos subidos, por lo tanto no era… no era una novedad, era “hostia, este tío un montón de cosas, tiene un montón de vídeos”. Y, pues, de repente se me empezó a llenar el perfil de visitas, de alcances y el alcance llama al alcance, ¿no? Pues estuve, bueno, dos meses recibiendo goteos de seguidores desde este video. Y aún había gente comentando y de todo y yo “por favor, es desde hace dos meses, por favor”, o sea… Como llega Instagram a un vídeo sesenta días después.
A: Sí, sí, pero mis primeros, porque yo tuve, no sé, como cuatro vídeos que sí, tenían unas visualizaciones, como, más, ¿no? Que unos mil. Pienso que la que tenía más era… Oh, no recuerdo ya, si era o catorce o cuarenta…. pero mucho. En general mucho, como miles de… De visualizaciones y sí, para mí también era como muy random, porque eran vídeos que por ejemplo que yo subí hace dos semanas o hace tres semanas. Y que, incluso, el vídeo, que tiene, para mí, más likes, más “me gusta” es el vídeo que dura, no sé, siete segundos y la calidad es muy mala, del vídeo, porque era con mi móvil viejo, todo grabado, y yo simplemente como, canto o como… la canción de Harry Styles y muestro “si quieres aprender español, sígueme”, ¿no? Y solo eso, y tiene MIL LIKES, sí, mil. Mil likes. Y yo pienso “¿por qué?”. Por eso, el algoritmo de Instagram…a veces… nunca sabes. Pero, ¿cómo influyó entonces, volviendo a ti, esto, como este viral? A… ¿Cómo influyó en tu, no sé, manera de pensar sobre tu negocio, a lo mejor en los vídeos que empezaste a subir? Sí.
M: Sí, eso, desde luego abrió la puerta a las posibilidades porque cuando tienes una audiencia pequeña, pues, bueno, vamos a decir, no eres importante para las marcas, porque no les interesas para promocionar nada. Pero cuando tienes una audiencia de un tamaño respetable, dentro de un nicho concreto, como es mi caso, porque, a lo mejor, cien mil seguidores es mucho. Pero si fuera profesor de inglés y tuviera cien mil seguidores, no es nada, porque hay gente que tiene dos millones. Entonces en términos relativos, yo soy muy grande, en… En el… dentro de los profes de español. Y sobre todo dentro de los profes de español avanzado, ¿no?
A: Y de pronunciación, ¿no? Que eso es tu..
M: Sí, no hay nadie más, y eso. Entonces, pues dentro de un nicho, yo soy muy grande y las marcas, pues encontraron allí a un excelente publicista, ¿no? Y me han hecho buenas ofertas y he estado promocionando cosas y ahora pues, he ganado dinero promocionando productos de otra gente.
A: Sí, pues, bueno…
M: Al final la idea es esa, que tu audiencia sea grande para que puedas dar el siguiente paso.
A: Eso. Pues, entonces, ¿cuál es, en tu opinión, una receta, para una persona a la que le gustaría ser, no sé, ser un profe, en Instagram, ¿no? o como, tener éxito, siendo profe, en tu opinión. Porque por ejemplo, en Polonia, hay muchísimas cuentas, como algunas veces nosotros, como comentamos que, madre mía, hay como chicas, y somos, no sé, treinta, cuarenta, cien. Hay como cientos de profes de español y también españoles que viven en Polonia, también. Pues, en tu opinión, cuál es… ¿Qué nos puedes recomendar para tener éxito?
M: Pues lo primero es tener un servicio bueno, ¿no? O sea, un producto bueno, que sean tus clases, lo siguiente, un buen sistema de ventas automatizadas, posible, que no te requiere estar pendiente del funcionamiento de todo el asunto y lo último de todo son las redes que es lo que te va a dar ese alcance que tú no vas a tener por tu cuenta, en… Bueno, en boca a boca, o bueno, hay que aprovechar Internet, ¿no? Sobre todo en el caso de las profes polacas, que tienen un nicho tan específico, al final, cualquier palabra clave en polaco, pues ya automáticamente te reduce, pues, podéis utilizar la localización, podéis utilizar un montón de cosas que yo pues por ejemplo no necesito, no utilizo. Entonces, hay que tener en cuenta que si no entiendes cómo funcionan las redes, no puedes triunfar. O sea, las redes tienen un funcionamiento, cambian los algoritmos, es que te tienes que enterar de cómo cambian, que es lo más importante. Por ejemplo, ahora mismo, a día 11 de mayo de 2023, lo más importante es la retención en los vídeos, cuánto tiempo pasa la gente viendo tu vídeo. Los likes, no importan, los comentarios, no importan. ¿Qué es relevante? El tiempo. Vale, pues, tienes que hacer vídeos que mantengan la atención. Y de allí pues, una llamada a la acción o algo que llega la gente a tu negocio, porque si no solo te van a seguir en Instagram y serás el más popular de tu barrio, pero seguirás cobrando trescientos euros. Y, pues, eso no es lo que quieres como dueño de negocio.
A: Si, exactamente. Y ahora, ¿cómo aprendiste todo eso, tío? ¿De dónde lo sabes?
M: Siempre intento juntarme y escuchar a la gente que sabe más que yo. Y pregunto, pregunto mucho, o sea, a mí no me da vergüenza reconocer que no sé, de hecho, es un arma muy potente, ¿no? La ignorancia, ¿no? es un arma muy potente. Porque no hay… Yo creo que no hay una llave que abra más puertas que ser inofensivo, ¿no? Es como… Siempre te abrirás mucho más a alguien que no es una amenaza, entonces si alguien te dice “hola, no tengo ni puta idea de cómo funcionan las redes, tú tienes un millón de seguidores, me puedes explicar” y a nada que te diga esta persona, hostia, pues ya te llevas un consejo muy gordo que no te va a dar tu amigo que tiene los mismos seguidores que tú, porque esta es la misma situación. Entonces, sí. Aprender de gente que sepa y, pues, deja que pase el tiempo. O sea, esto, estas pequeñas acciones, todos los días, porque literalmente es todos los días, hacen que al final te acabes convirtiendo en, tal vez no un experto, pero en una persona ya formada.
A: Bueno, pues ahora cuando te escucho, pienso si: alguna vez tú sales del trabajo, tienes una pausa en la mente. No.
M: No, no, no. Eso es lo malo, esa es la cara, la cara fea, ¿no? Si trabajas con las redes o trabajas con cualquier cosa en Internet, con el ordenador o con el teléfono, lo tienes siempre encima, no puedes huir de eso. Es muy complicado desconectar, porque mis artículos de ocio, ¿no? son mis dispositivos de ocio, son los mismos que mis dispositivos de trabajo. Y me llega el correo al mismo ordenador y me llegan los mensajes al mismo móvil y aunque sean cuentas diferentes, yo los veo. Y sí, los veo, lo pienso. Y si lo pienso, respondo.
A: Sí.
M: Entonces me encuentro muchas veces, respondiendo correos a las doce de la noche un domingo, pero, es que si estoy despierto, estoy trabajando. Así es siempre.
A: ¿Y piensas cambiarlo o por ahora está bien para ti? Cómo sientes que, no sé, no es bueno y qué quieres cambiarlo. O por ahora… Sí.
M: Pues, a ver, me encantaría decirte que sí, que lo voy a cambiar y que en algún momento esto será distinto y que lo tengo controlado, pero es mentira. Realmente, yo sé que soy… Que… Soy un adicto, ¿no? Esto… me he convertido en un adicto.
A: Eso, sí. Pero un adicto al trabajo.
M: Sí, sí. Totalmente, siempre he sido. Pero ahora… Más, ¿no? Pero creo que lo gestiono bien, el estrés lo llevo muy bien, la presión la llevo muy bien, porque al final son cosas que me gustan mucho, pero son muchas cosas, ese es el único problema. O sea, todo lo que hago, me encanta. No hay una sola parte de mi trabajo, que diga “esto, no lo quiero hacer”. Hostia, es que hago muchas cosas. Me encantaría poder delegar alguna, empezar a… No sé, pagar a otra persona para que se encargue de… trabajos mecánicos.
A: Sí, por eso quería preguntarte. Si a lo mejor, en algún momento, quieres, no sé, dar algunas de tus tareas, ¿no? A otra persona, que lo haga.
M: Sí, sí, podría. Es… Por ejemplo, me gustaría que alguien editara mis vídeos por mí, ¿no? Es que, explicarle cómo lo quiero y le paso los clips que yo he decidido y yo me olvido de este vídeo y que hagan el copy de estos vídeos. La newsletter, creo que no la delegaría, esto es lo que me gusta escribirlo a mí. No siempre estoy inspirado, pero eso me gusta hacerlo. Y también me gustaría, por ejemplo, delegar mi parte de participación de Practicamos. Practicamos, ya sabes de qué hablo, ¿no?
A: Sí, ¿y puedes explicar a la gente? Porque yo sé, pero pienso que mucha gente todavía no sabe.
M: Pues, Practicamos, en practicamos.com, que es un dominio excelente… Es una plataforma para practicar. No son clases, pero, pues, tenemos reuniones con nativos en las que hacemos prácticas de conversación, juegos, en fin, y mi trabajo dentro de esto, es organizar los horarios, los ponentes y los temas, yo decido quién habla, de qué y cuándo. Con un mes de antelación, por lo tanto tengo que estar en contacto con todos los ponentes y organizar que todo el mundo tiene los enlaces, las credenciales y todo lo necesario para que esa práctica se desarrolle de forma exitosa.
A: Perfecto, ¿y cómo se puede entonces, entrar en estas clases, en estos grupos?
M: En Practicamos, en practicamos.com.
A: Perfecto. Yo, todavía quiero volver al tema que has mencionado hace unos minutos que era el estrés y en general, la presión en Instagram. Porque… Eso lo noté en los comentarios, por ejemplo cuando nosotros subimos algo o cuando hicimos un directo y hubo unos comenarios que “no. eso no es verdad, así no es”… Por eso, como es ahora, cuando tienes… mil … no sé, ciento… no sé cuántos seguidores tienes, pero muchos, a ver…
M: Ciento mil trece seguidores, creo.
A: Sí, pues, ¿cómo entonces hacerse viral, ¿no? Influyó en esto. Porque muchas personas vinieron, por supuesto, ¿qué pasó? ¿Y cómo, no sé, lidias, ¿no? Con eso. Sí…
M: Bueno, aquí tenemos que separar qué tipo de comentario es el que recibes, y de quién y qué intención tiene. No es lo mismo, una persona que no está de acuerdo con lo que has dicho, porque ellos no lo hacen, porque, al final, yo creo que entendemos que en el mundo hispanohablante somos más de quinientos millones de personas. Por lo tanto es imposible que estemos… que tengamos cosas… que todo tengamos en común. Es como… No tiene sentido. Entonces bueno, a eso no le doy ninguna importancia, no hay nada que explicar allí, no hay que perder el tiempo en eso, a lo mejor, responde para que responda otra vez y ten una interacción más. Ya está. Y está la gente a la le gusta desacreditar, ¿no? Con la misma información, la misma excusa, pues te intentan desacreditar. No es lo mismo que dice “Yo en mi casa no hago eso” que el que dice “Ese tío no tiene ni puta idea, se lo está inventando “.
A: Sí, eso es lo que pasó con el vídeo con Desiré (hablaconellas_ + espanolcoloquial), ¿no? Con la pronunciación, que eso era como “no, así no se dice, noooo se dice”, algo “no, yo nunca lo he escuchado”. Y yo, “por favor, como, sois tantos, ¿no? como, tantas personas“.
M: Sí, sí, sí. Ese vídeo tiene muchos, muchos comentarios, son casi todos de nativos y son casi todos del mismo tipo, ¿no? De que no tenemos razón, y que… Pero vamos a ver… Desiré es filóloga, es una persona ultraestudiada, muy académica. Sabe un cojón. Tiene dos masters, esta tía, o sea… Desiré es brillante, o sea…
A: Sí, es brillante, yo la amo, yo la amo.
M: Sí, además es una persona excelente y ese vídeo… no le… no le hizo gracia, la reacción de la gente en ese vídeo y yo lo puedo entender.
A: Sí.
M: Pero, yo por otro lado, yo por otro lado, yo no soy brillante, yo no soy más listo que nadie, es totalmente cierto, o sea, lo que sí soy es un tío que sabe sus limitaciones y como tal, soy consciente de ellas y trabajo en ello, ¿no? Entonces es como “bueno, voy a hacer un vídeo, ¿qué es lo que tengo que saber? Esto, perfecto. Pues esto me lo voy a aprender muy bien”. Y eso es lo que hicimos. Entonces, joder. Hablar de pronunciación, sí sé, sí puedo, ¿no? Y era algo tan evidente que hay tantos comentarios que no he respondido porque no tenía sentido explicar una y otra vez por qué nuestro vídeo tiene razón y el español no se lee como se escribe. O sea, no se pronuncia como se lee, no se pronuncia como se escribe. Y eso, es que, como, es tan evidente, sí no, no existirían las faltas de ortografía. O sea, ya está, no necesitas más pruebas que estas. Pero las hay. Entonces sí, estos comentarios, yo los llevo bien, porque no me siento… no me siento atacado, ¿no? Aunque sí, que me atacan personalmente muchas veces, no me lo tomo mal o personal porque estas personas no me conocen, no han visto todos mis vídeos, no tienen la formación suficiente, como para discutir algo así. Pero no a todo el mundo le afecta igual. Pues, ya, esto, que Desiré ha tenido que tomarse un tiempo para descansar porque es que es mucha presión.
A: Sí, sí. Yo, porque… como… No tengo una cuenta tan grande, como tantos seguidores, pero sí, tuve unos comentarios, que también yo… me lo llevé muy mal y sí, después tenía todo el día, como que estaba de mal humor y pensaba “oh, no”, sabes “no soy… no soy una persona buena para enseñar”… ¿no? Pero al final es que yo tenía razón con lo que, por ejemplo, publiqué. O yo siempre verifico, porque para ti, pienso que es un poco más fácil, porque eres nativo, vives en España y sabes. Yo lo que aprendo y lo que enseño es lo que he aprendido antes, que he estudiado. Entonces yo, digo sí, así se habla. Yo siempre verifico, leo en unos foros, por ejemplo busco una serie o, no sé, unos vídeos de Youtube o incluso en Instagram, o artículos. Siempre lo verifico muchas veces, porque, es muy difícil con eso, porque… Sí, no es fácil. Pero… Otra pregunta relacionada con la gente, que nos rodea en Instagram y también en realidad. ¿Has tenido alguna vez una situación que alguien te ha reconocido?
M: Sí.
A: ¿En la calle y que… Se acercan?
M: No, no se acercan, pero sí me han escrito “te he visto no sé donde y… me ha dado verguenza” y… pues … la próxima vez te puedes acercar, pues nada, a ver te puedes acercar.
A: ¿Pues nunca te han acercado? O sea, se han acercado a ti.
M: No, nunca. Creo que nunca se han acercado a mí, por lo menos no de forma así, tan… Tan frontal, ¿no? Nunca me han dicho “tu eres profe de español¨. Creo que no. Pero sí, sí, alguna vez sí que ha pasado eso que alguien me escribe después ¨te he visto en tal sitio”.. En Praga me pasó. Y digo, bueno, fíjate.
A: ¿Y cómo… Cómo te sentiste con eso? Como… ¿Te pensaste que “ah, bien” o más como…
M: No… me da igual. Me da igual.
A: Ah, vale.
M: Es que al final es lo que te digo, si tus vídeos giran en todas las redes, pues sí, estas cosas te importan y te afectan, pero como, es solo la parte visible de todo mi negocio y yo soy todo mi negocio, no solo la parte visible, pues eso es como “ah, vale, sí, sí, muy bien”, ¿no? Es como un comentario positivo de alguien aleatorio por la calle. Es como “ah, gracias”, pero no vas a estar pensando todo el día “hostia, este obrero me ha dicho que tengo un culazo”, ¿no? No es estar pensando en eso. Es como …
A: Sí… Y para mí, es a la mejor que… Porque yo también tuve… Y sí, yo tuve unas situaciones, como dos o tres que alguien se me acercó, ¿no? Y como dijo “ah, te sigo en Instagram” y yo… “¿gracias?”. Sabes, es que, ¿cómo reaccionas en este momento? Porque es muy raro, porque siempre ellos saben tanto sobre ti, ahora hago “comillas”, porque no saben… No sé, en Instagram, en stories puedes poner, no sé, diez minutos, máximo, algo así. Por eso, son solo imágenes, pero decimos, saben, piensan que te conocen y conoces a esta persona. Es como una persona muy aleatoria y alguien dice y como… “Sí, gracias”. Que… sí… Y para mí, siempre era incómodo, un poco. Es que sabes, me alegro. Y después pensé… “Por favor, cómo reaccioné, ¿no? Ahora piensan que soy como una… No sé, una persona rara”. Pero… Sí, a mí me da un poco… No sé si de vergüenza, no sé como llamar este sentimiento, pero que es muy raro y que por ejemplo también yo tuve una situación cuando iba a la universidad y la chica me escribió que me vio, ¿no? Que acababa de verme porque ella también iba a las clases, porque ella estudiaba Derecho. Y entonces yo, cada semana, cuando iba a esta hora, pensaba, que a lo mejor esta chica está allí, porque ella no tenía ni perfil, ni nada y yo pensaba “a lo mejor alguien me está observando”. Y eso… Muy raro. Por eso… ¿Pero tú dices que a ti no te importa que la gente te vea por la calle y que piensa, porque…
M: No, no, no importa, porque al final, yo entiendo que… vamos a decir, persona pública, No persona pública, de famoso, sino que, pues, te expones sin barreras, ¿no? Pues al final la gente se siente en su derecho de decirte lo que quiere, al final, si no es por comentario si es en persona, o como sea, pero eso sucede. Entonces, una cosa es que esté bien o no esté bien y otra cosa es que pase o no pase, ¿no?
A: Sí.
M: Así que… Lo acepto, lo asumo como posible.
A: Pues, muy bien. Yo a lo mejor tengo que acostumbrarme a eso… A la fama.
M: Ah, sí. Te acostumbras a la fuerza, o sea, al final no te queda, no tienes otra opción. Si tuvieras que responder a todos los mensajes de toda la gente, de todo… De todo tipo, ¿no? Pff… Madre mía, sobre todo, por mensaje tengo mucho… Muchos fans, ¿no? Gente que me dice que soy increíble, que madre mía, que…
A: Que guapi.
M: Sí, eso. Y una persona que me escribió, me dijo que teníamos un montón de cosas en común, que ha visto el apartado este “sobre mí” en mis historias y que teníamos un montón de cosas sobre… en común. Porque… Ella también baila, pero no exactamente lo mismo que yo, sino otra cosa, que también toca instrumentos, pero no lo mismo que yo, sino otra cosa y que también había estudiado lo mismo que yo pero no hacía lo mismo que yo, sino otra cosa. Y era como “ah pues si tenemos muchas cosas en común”.
A: Sí, ¡mucho!
M: Entonces, es… Es gracioso, pero… Pero bueno, al final no puedes tomarte esas cosas en serio, ni los comentarios negativos ni los mensajes de fans, ¿no?
A: Sí, pero tú en general intentas responder a toda la gente, ¿sí? A todas las personas.
M: Mmm… No. Depende del día. Depende… Depende de lo que me digan, no sé, si me están diciendo que soy un puto amo, que madre mía, mis vídeos, qué maravilla, y me dicen por privado, pues… yo, bueno, lo más probable es que no responda, porque eso no es una interacción útil para mí, o sea. Si solo fuera una persona, estaría genial, pero es que a lo mejor son diez, todos los días y son gente que a lo mejor se llama “José Luis Hernández”…. Bueno, pues José Luis Hernández no me va a comprar un pack de clases.
A: Sí, si, eso.
M: Entonces yo… Tengo muy claro que no estoy en Instagram para hacer amigos ni para hacerme más popular ni para hacer nada, estoy en Instagram para hacer negocios…
A: ¿Hacer amigos, no? ¿No quieres hacer amigos?
M: Sucede y soy feliz cuando sucede, ¿no? Aquí está la prueba. Yo… Pero yo estoy aquí para ganar más dinero y ya está.
A: Bueno, pues ¿cuál es tu plan? Si puedes, a lo mejor, o no puedes, no sé, decirnos ¿qué planes tienes para este año? Como para este año… Bueno, ya estamos en mayo, muy rápido… Pero sí, para el resto del año.
M: En principio, quiero seguir subiendo contenido con la misma frecuencia, no quiero cambiar esto y… poco a poco dar menos horas de clase, más horas de asesoría que es lo que me apasiona verdaderamente, me apetece que sea mi competencia, competencia gorda, me gustaría mucho. Y poco a poco, pues, hacer crecer Practicamos, ¿no? Que es ahora mismo como nuestro bebé. Y eso también es muy interesante. Me apetece estar en varias partes del mercado, porque la gente que entra en practicamos, entra con un nivel inferior del que pueden llegar luego a mí, ¿no? Y a mis clases y a mis asesorías, entonces es un… un excelente embudo dentro de esto.
A: Vale.
M: Y en algún momento pues delegar y que otra persona empiece a dar clases por mí y estas cosas normales.
A: Oh la la. Y entonces, por ejemplo ¿piensas que quieres… como… enseñar a esta persona la pronunciación o como hacerlo o ya quieres tener a alguien que ya lo sabe.
M: Mmm… Ya veremos. Ya veremos. Quiero ver primero qué es lo que me sale de competencia, como de serio es y allí ya veré si compro a mi competencia o aplasto a mi competencia … Pues, veremos….
M: Perfecto. ¿Y algún viaje, tienes planeado? Supongo que me mudaré, bueno, no es como cien por cien, me mudaré en septiembre fuera de España, pero no sé adónde. Estoy todavía…
A: ¿A Varsovia?
M: A Varsovia eh… Casi cien por cien seguro que no. No me gusta el invierno. Pero puedo ir a ver.
A: Sí, a mí tampoco, sí. Bueno, pues, las dos últimas cositas. Primera, pues entonces, si alguno, alguien de mis seguidores o a las personas que nos escuchan, quieren, pof ejemplo, tener una asesoría contigo o sí, o no sé, un curso, algo, aprender contigo, ¿qué pueden hacer? ¿Dónde pueden encontrarte, cómo pueden hacerlo?
M: Pues, en mi página web. Pero les recomiendo primero que se suscriban a mi newsletter para asegurarse de que no soy un subnormal, nadie te compra de primeras, nadie después de un podcast pensará “ah, ese tío parece que sabe”. Primero, conóceme un poco y después decide si quiere ser mi cliente o no y a ver si quiero yo que lo seas.
A: Mmm.. sí, eso también, muy importante. Muy importante.
M: Es tan importante aceptar a la gente como rechazar a la gente. Hay que trabajar solo con los que verdaderamente puedes trabajar bien, ¿no? No con cualquiera, no con todo el mundo.
A: Bueno, pues entonces tengo … quería terminar, pero tengo otra pregunta, si por ejemplo al principio tú aceptabas a las personas que no te gustaban tanto, que no querías colaborar con ellos, pero, no… No sé, tenías miedo de no tener clientes o ya desde el principio sabías que… sí quieres…
M: Desde… Desde que empecé con mi propio negocio, sí, sí, estaba allí esa barrera, es muy importante, y la tenía clara siempre, precisamente, por haber aceptado… bueno, no haber aceptado, porque trabajaba para una empresa que no era mía, por lo tanto me asignaban los estudiantes como querían, yo no podía elegir nada y después de haber tenido un par de episodios que no me hicieron muy feliz… Nada dramático, pero… Cosas que yo no habría decidido, dije… Mira, lo último que quiero es un estudiante que no esté allí porque quiere, ¿no? Que no encaje bien conmigo, con mi persona y mi forma de ser, ¿no? Con lo que yo enseño, que es al final, no tenemos todos los mismos y no como soy yo. Y lo último que quiero es pedirle permiso a un desconocido para tomar días de vacaciones cuando él quiera… No. Eso no.
A: Sí, yo pienso que con el tiempo, con el paso del tiempo aprender, cuando no tienes tu propio negocio… Por ejemplo yo sé que… Yo tenía que aprender a rechazar a clientes o simplemente decir que “no” así no,. Por ejemplo ahora, pienso que por fin tengo un horario que me gusta, porque antes eran los estudiantes que elegían mi horario y entonces se inscribían o como decían “yo puedo solo…” o como… No sé si solo, pero me decían “yo quiero la clase este día a esta hora” y yo decía “bien”. Pues… Sabes, ese día y esa hora y después tenía una hora de clase, dos horas de pausa y ni preparo almuerzo ni preparo nado, ni… no sé… Ni leo un libro, porque pienso en… Pienso “ah, en una hora tengo una clase o en dos horas tengo una clase” y no puedo enfocarme o ni concentrarme… ni concentrarme en nada y después otra clase y todo el día, como… que tengo tres clases, pero todo el día pasa en un minuto, ¿no? Por eso… Sí. Bueno. Y sabes, al final de nuestro episodio, ¿qué palabra no te gusta? ¿O no, o todas son tan bonitas?
M: Pues, vamos a decir… engorroso, engorroso no me gusta.
A: ¿Qué significa? No conozco esta palabra
.
M: Eh… Es algo eh… pff… es complicado explicar. Es como algo sucio, que te puede manchar.
A: Ah, vale. A lo mejor en polaco también tenemos algo así pero… Bueno, tendría que pensar. Bien, pues. Muchas gracias, muchísimas gracias espero que a todos los que escuchan este episodio les haya gustado y nos vemos y nos escuchamos.
M: Por favor, un abrazo, Ania, que te vaya bien.
A: Gracias.
Muchas gracias por escuchar este episodio. La conversación ha sido totalmente improvisada, por eso, os recuerdo, todas las pausas o pequeños errores son naturales. Si os ha gustado el podcast de hoy, podéis escribir una reseña muy corta o podéis calificar todo el podcast con estrellas. Además, hoy he publicado en mi cuenta de Instagram @espanol_con_anita un post dedicado a este episodio y allí podéis escribir qué pensáis sobre este episodio. Muchas gracias por escucharme. Os deseo un buen día, una buena tarde o una buena noche. Nos escuchamos la semana que viene. Chao.
Poniżej zamieszczam dla Ciebie bezpośredni odnośnik do odcinka podcastu.


