02. Mi mudanza a España

W tym odcinku opowiadam o mojej 3-miesięcznej przygodzie na Gran Canarii. Pracowałam w Las Palmas, w firmie, która zajmowała się wakacjami  z jogą, surfingiem i tańcem. Pojechałam tam w ramach praktyk absolwenckich z programu Erasmus+ i dzielę się z Wami wszystkimi szczegółami tej przygody. 

¡Hola, hola queridos! Ja nazywam się Ania, a to jest mój podcast „Anita gada po hiszpańsku”, czyli audycja, w  której opowiadam Wam historie z mojego życia, te prawdziwe i te zmyślone. W każdym odcinku  zabieram Was w językową podróż po przeróżnych tematach: od mediów społecznościowych, przez  podróże, aż po wspomnienia z dzieciństwa. W tym programie dzielę się z Wami moimi refleksjami, anegdotkami i przemyśleniami, posługując się językiem hiszpańskim. Nie zabraknie też odcinków z  gośćmi, z którymi będę dyskutować na przeróżne tematy związane z nauką języków obcych, podróżami  i poznawaniem innych kultur. Jestem Ania, zwana też Anitą i zapraszam Was na odcinek, w którym  będę gadać o mojej przeprowadzce do Hiszpanii. 

¡Bueno, hola! Ya llevo unas semanas en España y por eso quiero hablaros sobre mi experiencia, sobre esta experiencia. Hoy  voy a hablar sobre las prácticas posgraduales que estoy realizando ahora mismo en Las Palmas de Gran Canaria. Quiero contaros sobre mi camino hacia este lugar, que no ha sido muy fácil.  

Pues, mi historia con Erasmus comenzó hace 4 años. Sí, de verdad. Pero no se trataba de las prácticas, sino de este Erasmus típico, cuando os mudáis a otro país para estudiar allí. Pues yo, desde el principio de mis estudios quería hacer este Erasmus. Pero no era tan fácil. Tenía mucho miedo de dejar mi vida en Polonia, de dejar a mi novio, a mi familia, vivir sola, vivir fuera de Polonia. Tomé la decisión y entregué todos los documentos necesarios. Elegí Tenerife. Por un lado, estaba emocionada, pero por otro lado tenía mucho miedo y estaba ansiosa. Llegó el día cuando anunciaban quién iba a  que ciudad. Y me rechazaron. Digo, mi sueño de viajar a Tenerife. Obtuve el segundo lugar que había  elegido, pues Lérida, en Cataluña. Y así fue. Y cuando las semanas pasaban y mi viaje se acercaba, me sentía cada vez peor. Durante las vacaciones decidí que no quería viajar allí. No me sentía preparada y además eran los tiempos de la pandemia. Resultó que en España tenían clases en línea y no tenía mucho sentido viajar a España para pasar todos los días, en casa, cerrada, sin poder conocer a otra gente y además, pagando por el alquiler. Y lo rechacé. Y no fui, no fui a España entonces.

Pero esta idea de vivir en España por unos meses seguía presente en mi mente. Yo de verdad quería pasar unos meses allí. Y, dos años después, cuando ya casi terminaba los estudios, estaba en el segundo curso del segundo grado, mi amiga me dijo que había una posibilidad de hacer las prácticas posgraduales. ¿Qué significa eso? Pues simplemente, que me graduo y durante 12 meses después de haber terminado los estudios tengo la posibilidad de realizar las prácticas Erasmus y la universidad va a pagarme por 3 meses. La idea misma me pareció fantástica, pero al mismo tiempo me estresó. Guau, tengo esta posibilidad, pero yo, con mi ansiedad, con mis miedos, ¿cómo lo voy a hacer? Vivir sola, en el extranjero? Decidí enviar un correo a la Oficina de las Relaciones con el Extranjero en mi universidad.  Un mes después me respondieron y me enviaron unas páginas web donde las empresas publican las ofertas. Un domingo llevé mi ordenador, me puse en la cama y abrí una de las páginas. Cinco minutos  después vi una oferta de las prácticas: un trabajo en una empresa que organiza los campamentos de surf y de yoga. Eso fue en marzo 2022. Envié un correo preguntando si la oferta estaba actual, me  contacté con la profesora responsable por las prácticas y la pregunté si es [era] posible realizar estas  prácticas, si la oferta es [era] buena. Y ambas mujeres me respondieron que sí.  

Preparé un curriculum, lo envié a la empresa, después tuve una entrevista de trabajo y en marzo 2022 obtuve este trabajo. Decidí realizar las prácticas desde enero 2023, ya que no sabía cuándo iba a defender mi trabajo de máster, mi trabajo de fin de máster y además, quería prepararme para este viaje y ahorrar un poco de dinero. Por supuesto, tenía la beca, pero no era suficiente.  

Pues, sabía que me querían allí, en esta empresa, pero tenía que terminar el proceso administrativo  en la universidad. Y eso… Dios mío. En julio y agosto los profesores tienen vacaciones, por eso tenía que esperar durante mucho tiempo para que me firmaran unos documentos, unas páginas, unas hojas. En septiembre, por fin pude entrar todos los documentos y entonces mi viaje se hizo real. La idea de viajar a Las Palmas, a las  Islas Canarias dejó de ser solo una idea, algo escrito en el papel o en un correo. Iba a viajar a España.  En noviembre empecé a buscar una habitación, pero fue muy difícil encontrar algo. O mejor dicho, sí,  encontré muchísimas ofertas. Pero cuando enviaba mensajes, no me respondían o me decían que las habitaciones ya no estaban disponibles o que las querían alquilar por más tiempo. Yo quería alquilarla  solo por 3 meses, por eso era muy difícil encontrar algo, porque no es mucho tiempo. Al final encontré una habitación, el 25 de diciembre, pues 10 días antes de mi mudanza. Firmé el contrato un día antes de mi viaje. Pero todo salió bien y tengo un apartamento muy bueno y mi compañera de piso trabaja  en otras islas por eso de lunes a viernes estoy sola en el piso.  

Bueno, vamos a pasar a las preguntas que me hicisteis en mi Instagram, hace unos días. Pues, la primera pregunta es: ¿Cómo es vivir cerca del océano? Pues, por un lado es fantástico, de maravilla. Puedes tomar el sol, pasear por la playa. Pero por otro lado, hace mucho viento y el tiempo cambia muy rápido. Especialmente ahora, en invierno, hace más frío y hace muuuuucho viento. Pero vivir cerca del mar, del océano, siempre era mi sueño, por eso incluso con este tiempo, estoy muy contenta. Casi cada día me doy un paseo y miro las olas. De maravilla. 

La segunda pregunta: ¿Cómo afrontar el cambio del entorno y el cambio del idioma que estamos usando? Bueno. Mis primeros días aquí fueron difíciles. Tengo que deciros que cambié totalmente mi entorno: dejé de dar clases de español, dejé mi psicoterapia, dejé a mi amor (en Polonia, digo, no terminamos nuestra relación). Y también hubo muchas “primeras veces”, como lo decimos en polaco.  Por primera vez vivo en el extranjero, por primera vez estoy en las Islas Canarias, por primera vez alquilo y comparto un piso con alguien, por primera vez trabajo con el idioma inglés y español. Por primera vez fui sola en avión y tuve que facturar la maleta, por primera vez. Por primera vez vivo cerca del océano, del mar. Y aunque esta experiencia era mi sueño, por muchos años, y de verdad quería intentar hacer algo diferente. Comprobar, cómo es vivir sola, lejos de mis seres queridos, del entorno que conozco. Pues,  ¿cómo afrontar este cambio? ¿Cómo lo hice? Decidí ser muy comprensiva y no obligarme a mí misma a hacer cosas que no me apetecían. Si sentía que quería llorar, pues lloraba. Si quería ver la serie y no me  apetecía ir a la playa o descubrir la ciudad, lo hacía. Sabéis, para muchas personas esta experiencia mía es como un sueño. Algo fantástico. Y para mí también lo es. Pero esta experiencia y las expectativas de otra gente pueden ser difíciles. Si estás allí, ¿por qué no descubres la isla? ¿Prefieres ver la serie en casa? Pero eso es tonto, ¿no? Pues, yo decidí hacer las cosas como A MÍ ME APETECE hacerlas. Yo sé, que esta oportunidad es fantástica y estoy muy agradecida de poder vivir aquí. Pero no voy a vivir esta  experiencia como otra gente se lo imagina. Pienso que esto es lo más importante cuando cambias el entorno. Fíjate en las cosas que a ti te gustan, sé comprensivo o comprensiva, observa tus reacciones y toma decisiones que son buenas para ti. Si quieres llorar, llora. Si quieres pasar el día en tu casa, solo o sola,  hazlo. A mí también me ayudó mucho crear mi rutina y encontrar unos lugares que me gustan. Por  ejemplo, siempre voy a la misma cafetería. Los baristas ya me conocen y esto me hace sentir muy bien,  hay ese ambiente de familiaridad, ¿no? Que me ayuda.  

¿Y con el idioma? Pues con el español yo me siento segura, con inglés un poco menos. Pero, no tengo otra opción, no puedo hablar en polaco, porque entonces nadie me entiende. Y aquí, otra vez, mi consejo es ser comprensivo con nosotros mismos. Si cometo un error, vale, no pasa nada. Si no recuerdo alguna palabra, lo digo. “Perdón, he olvidado una palabra”.  Intento explicarlo de otra manera  o simplemente intento decirlo en inglés. En la mayoría de los casos la gente no tiene ningún problema  con esto, sonríe y dice “no pasa nada” o me ayuda y dice esta palabra que he olvidado.  

Bueno, vamos terminando. La verdad es que cuando grabo este episodio ya llevo 2 meses aquí y solo me quedan 3 semanas más. Pero el guion de este episodio lo he preparado en las primeras semanas, cuando estaba aquí. Por eso todo lo que decía eran mis emociones  y mis sentimientos de estas primeras semanas. Ahora, estoy muy alegre. Incluso ya empiezo a echar de menos al océano porque sé que solo me quedan 3 semanas más. Y os lo digo en serio, fue una experiencia muy buena y es una experiencia muy buena. 

Mam nadzieję, że się podobało! Nie zapomnijcie odwiedzić mnie na Instagramie: espanol con anita KLIKNIJ TUTAJ. Uwielbiam z Wami rozmawiać i feedback jest dla mnie bardzo ważny. Możecie też  skomentować post dedykowany temu odcinkowi, który dodałam dzisiaj rano, jak zawsze, w każdy poniedziałek.

Dzięki za dzisiaj i słyszymy się w kolejnym odcinku ¡Chao!

Poniżej zamieszczam dla Ciebie bezpośredni odnośnik do odcinka podcastu. 

BOOSTER #4. Vocabulario del aspecto físico

¡Hola queridos! Ja nazywam się Ania, a to jest BOOSTER językowy, czyli nowa seria odcinków, w  której w parę minut uczę cię nowych słówek i zwrotów po hiszpańsku. Dzisiaj zapraszam na dawkę  słownictwa dotyczącego naszego ciała. Halo halo, nie czekamy, zaczynamy!  Najpierw skupmy się na sylwetach. Można być wysokim, czyli alto lub niskim, czyli bajo. Przy okazji mogę Wam dać ciekawostkę, że la música alta to głośna

24. La belleza, los cosméticos y la cirugía plástica

Hola queridos, ja nazywam się Ania, a to jest mój podcast „Anita gada po hiszpańsku”, czyli audycja, w której opowiadam Wam historie z mojego życia i omawiam przeróżne tematy, które mnie, dziewczynę z pogranicza millenialsow i gen z interesują najbardziej. Czasami robię sobie przerwę od monologów i zapraszam do podcastu gości i gościnie, z którymi rozmawiam o wszystkim tym, związanym z nauką języków obcych, podróżami i poznawaniem innych kultur. Dziękuję, że jesteście dzisiaj ze mną i zapraszam Was na odcinek,

BOOSTER #3. Vocabulario de la familia  

Hola queridos! Ja nazywam się Ania, a to jest BOOSTER językowy, czyli nowa seria odcinków, w  której w parę minut uczę się nowych słówek i zwrotów po hiszpańsku. Dzisiaj zapraszam na dawkę  słownictwa dotyczącego rodziny i relacji międzyludzkich. Halo halo, nie czekamy, zaczynamy!  Podstawowe słowo to oczywiście rodzina, la familia. Członkowie rodziny to będą los familiares, ale często  w odniesieniu to naszych bliskich po hiszpańsku mówimy seres queridos, czyli istoty ukochane.  Ładne,

Shopping Cart