Do tego odcinka zaprosiłam Rebekę, którą możesz znać jako hiszpanuj. Rebeca jest nauczycielką hiszpańskiego, która mieszka w Polsce od paru lat. Na swoich social medaich mówi po polsku i uczy hiszpańskiego w ciekawy i zabawny sposób. W podcaście rozmawiamy o nauczaniu hiszpańskiego, o życiu w Polsce, różnicach i podobieństwach między Polakami i Hiszpanami i wielu innych rzeczach. To odcinek pełen ciekawostek i jest to wspaniała możliwość na poznanie bliżej Rebeki. Mam nadzieję, że spodoba Ci się nasza rozmowa.
¡Hola queridos! Me llamo Ania y ese es mi pódcast „Anita charla en español”, un programa en el que os cuento las historias de mi vida y.…a veces invito a otras personas para charlar con ellas. Y precisamente hoy es ese día, un episodio con una invitada. He invitado a Rebeca que podéis conocer como hiszpanuj en las redes sociales. Rebeca es profesora de español que vive en Polonia desde hace casi 3 años. En sus redes sociales habla polaco y enseña español de una manera interesante y divertida. Tuve el placer de conocer a Rebeca en persona en See Bloggers y aunque entonces no hablamos mucho, en el episodio de hoy, sí que comentamos muchísimas cosas. Charlamos sobre la enseñanza de español, sobre la vida en Polonia, la diferencia entre los polacos y los españoles y muchas cosas más. Es un episodio lleno de curiosidades y es la oportunidad de conocer a Rebeca. Entonces espero que os guste nuestra charla.
A: Hola Rebeca
R: Hola, ¿qué tal Anita?
A: Muy bien.
R: Muchas gracias por invitarme.
A: Sí, gracias por estar aquí. Y bueno, empezamos. La primera pregunta para ti, ¿quién eres? Si puedes presentarte, por favor.
R: Sí, pues soy Rebeca, soy profesora de español para extranjeros, ahora vivo en Polonia, hace poco me mudé, pues llevo solo 2 años y medio en Polonia.
A: No es poco, ya es… Sabes.
R: Ya…. Sabes… Ya sé dónde estoy. Y bueno sí, como he dicho, soy profesora de español, normalmente ahora solo tengo alumnos polacos, pero eso en mi canal de @hiszpanuj, en Instagram, me dedico básicamente o casi solo para español para polacos. Pero bueno, sí.
A: Eso me interesa, te voy a preguntar después, porque me interesa ese aspecto. Y la segunda pregunta que siempre hago a más invitados es: ¿Cuál es tu palabra favorita en español?
R: En español hay muchas… Ahora no me vendrá ninguna seguramente, pero hay muchas palabras raras, como no sé, rimbombante…
A: ¿Y qué significa eso? Yo nunca lo he escuchado.
R: Pues algo rimbombante es cuando alguien se expresa de una… De una manera demasiado, como decir, demasiado expresiva o con unas palabras demasiado grandes para esta situación, demasiado formales.
A: Ahhh… Vale.
R: Pues, ha dicho demasiadas palabras para decir una cosa muy sencilla.
A: Soy yo, jaja. Entonces, rimbombante. Sí, es que yo soy esta persona que no sabe explicar en un… No sé, en unas palabras, sino siempre explico y “ah, una anécdota” y “mira, tengo que decirte algo”, ¿no? Eso de…
R: Pero cuando te expresas con palabras demasiado formales, por ejemplo en el contexto coloquial.
A: Ah, también.
R: No es coloquial.
A: Ah, vale.
R: Entonces eso es: “ay, qué rimbombante”.
A: Ahhh, en polaco a lo mejor decimos que “pompatyczny”, que es “pompático,” que es demasiado, sí, que es demasiado formal.
R: Pompo, ¿sí?
A: Vale. Bueno, ¿y tu palabra favorita en polaco?
R: Ah, también a mí me gustan mucho las palabras que tienen sonidos, como por ejemplo “na czczo”.
A: Ah, sí.
R: Que se repiten en la palabra.
A: Sí, sí, sí.
R: “Na czczo”, me encanta, me hace gracia. Las cosas así.
A: Sí, eso es siempre interesante cuando repites una palabra, no una vez, sino dos veces, tres veces y de repente pierde este significado y tú te das cuenta de que, “madre mía, es tan rara esta palabra”. Pero a mí, en español, me gustan las palabras, también estas que tienen, como, un conjunto de sonidos, por ejemplo “sc”. Ascensor, piscina.
R: Entonces las más difíciles jaja.
A: Sí, sí. A mí me gusta todo lo difícil, ¿sabes? También de gramática, me encanta explicar todas estas cosas difíciles.
R. ¡Qué guay! Muy bien.
A: Pero… Entonces. Como ya sabemos, tú hablas polaco. Y entonces, ¿era difícil aprenderlo? ¿Cómo lo hiciste? Porque es una lengua… Una de las lenguas más difíciles.
R: Sí. Fue un reto, la verdad. Tengo que decir. Yo creo que, si no hubiera tenido un novio, en aquel momento, polaco. O sea, que, si mi motivación no hubiera sido el amor, no lo habría conseguido. Porque hubo momentos difíciles en el aprendizaje. Pues, primero, por ejemplo, como diferenciar los sonidos. No encontraba los sonidos en mi boca.
A: ¿Y por ejemplo qué sonidos eran difíciles para ti?
R: Sí, eso: ś, cz.
A: Ah ś.,
R: Sz… Todo eso, lo que no tenemos en español básicamente. Pues no me costaron tanto las vocales ą, ę. Que eso es gracioso también, me gusta. Pero por ejemplo todavía tengo problemas con “y” al final de las palabras. Y mi marido siempre me corrige y dice “no es ładne, es ładny”.
A: Ah, sí.
R: Oh, ¿por qué? Ya ves tú, no es tan difícil, pero no sé por qué me cuesta. Entonces bueno, aprendí al principio como todos los estudiantes de lenguas, pues estudiando vocabulario, gramática, ¿sí? Intentando hacer ameno ese aprendizaje. Pero, sobre todo, sobre todo fue exponerme. Hablar. Tuve la suerte de que viajaba mucho durante nuestra relación, viajé muchísimo a Gdańsk, ellos son de aquí, entonces me exponía mucho, tenía que hablar y yo quería entender, yo quería defenderme, no quería traductores en mi vida, yo quería ser independiente, entonces eso me ayudó mucho. Sí, exponerme, escuchar, practicar, veía muchas películas antiguas polacas. Sí, intentaba estar en contacto. Y la música, por supuesto. Hubo mucho estudio, pero yo creo que, si pongo en una balanza mi esfuerzo, creo que lo que más… En lo que más invertí fue en práctica.
A: Sí, yo pienso que es muy interesante. Tú aprendiste el idioma por tu novio, porque normalmente es al revés. Yo tengo muchísimos alumnos, muchísimas alumnas que aprenden español porque tienen novios o novias españoles, españolas y yo pienso que nunca he conocido una persona que como que… Aprendía español polaco. [Aquí por supuesto quería decir “aprendía polaco”, pero me he perdido yo misma en la frase, hablando.] Porque tenía un novio o una novia polaca. Por eso pienso que es muy interesante, porque, como bien sabemos, polaco es muy difícil y pienso que tú sabes más de polaco que yo. Por ejemplo, sabes, si aprendías, sabes, gramática, es algo que yo no… No puedo explicarlo. Si alguien me pregunta: ¿Y por qué es así? O, por ejemplo, en español yo sé… como, yo conozco la conjugación y sé que en presente es, no sé “o, as, a, amos, áis, an” algo así. ¿Pero en polaco? Tendría que pensar. No, no conozco las reglas. Por eso…
R: Sí, yo atormenté a toda la familia de mi marido, así, “Oh, ¿y por qué ahora has usado el celownik o el dopełniacz, a ver”.
A: Madre mía jaja.
R: Madre mía y todos decían “no sé, Rebeca, porque sí”. Así que yo dejé en algún momento de preguntarles, porque es normal, yo también sé, ¿no? Como profesora que no… Los nativos no tienen por qué saber nada, ¿no? Los nativos hablamos.
A: Sí.
R: Como tú en polaco, hablas, no te preguntas, estoy, sí… Usando el subjuntivo porque estoy hablando de… No, no.
A: Sí. O a veces incluso los españoles no saben que es subjuntivo, ¿no?
R: Exacto.
A: Me parece que tú preguntas… Subjuntivo… Sí, yo recuerdo que una vez cuando estaba en España, en blablacar y viajaba con unos chicos jóvenes y ellos decían “ay, es que tú hablas muy bien español, Ania, qué bien” y yo, por ejemplo, cometía un algún error y decía “ay no, pero mira, acabo de usar Imperfecto de Subjuntivo” y sabes, es como, pero qué pasa, no sé de qué hablas, ¿no? Y es que, y por ejemplo decía “sí, sí, porque debería usar, no sé, Condicional” y ellos… Pero de qué…
R: Deberían… Eso lo estudiamos igual que vosotros en la escuela en polaco y en gramática polaca, nosotros también, pero llega un momento en que se te olvidan todas… Todos los nombres, tú no.. No lo necesitas en tu día a día. Entonces… Sí, Imperfecto y Condicionales.
A: Sí, exactamente. Pero me interesa por qué al final también decidiste aprender polaco, yo veo que muchos españoles, en general la gente extranjera usa inglés. Sabes, es que… Porque en Polonia pienso que hablamos inglés bastante bien, como una nación, como… Puedes hablar en inglés, con jóvenes, con gente mayor, depende, pero también, pienso que cada vez más gente habla inglés, por eso. ¿Por qué decidiste al final aprender polaco? ¿Fue por amor?
R: Pues, mira, yo creo que un poquito por varias cosas, un poco por mi carácter, yo quiero ser independiente y sabiendo o apostando por mi relación, ¿no? Que yo pensaba que ese era el hombre de mi vida y que iba a tener una historia con él, de verdad seria, pues yo no, no me veía toda la vida con traductor, ¿no? Como te decía antes. Entonces yo he conocido muchas parejas internacionales en las que una de las partes no conocía nada sobre la otra cultura, porque para mí lengua es igual a la cultura, sabes el mundo de otra manera. Entonces, lo decidí por eso, porque quería hablar con sus amigos, hablar con su familia, integrarme. Creo que no se puede hacer muy bien si no conoces la lengua o intentas por lo menos, es como, una falta de respeto para mí, no… O sea… Querer que me quieran sin poner de mi parte, ¿no?
A: Sí… ¿y ellos hablan español? ¿Algo de español?
R: No… Bueno, mi cuñada, la hermana de mi marido, sí, que estuvo aprendiendo español y, bueno, nos… No sé qué recuerda porque con ella hablo… No hablo español, hablo polaco, pero sí, ella también estuvo en España y en casa, estudiando español en la Universidad de Alicante. Entonces ella sí que sabía español o sabe español, pero ya te digo, no lo usa conmigo. Y por otro lado, yo estudiaba en aquel momento Traducción e Interpretación, entonces, ya sabes, una carrera, hay muchas lenguas, entonces yo estudiaba inglés, alemán, chino.
A: Oh la la, chino, alemán. ¿Y alemán, no te gustó? ¿O te gustó?
R. Pues sí, pero, o sea, a mí me encantan las lenguas, me encanta como suenan, todas, o sea, el alemán también. Me gustaba, pero en la carrera fue cuando me… Me enamoré del alemán, ¿no? Como que hubo un proceso, un enamoramiento con el alemán. Y el polaco me ayudó a
entender el alemán. Porque eso de las declinaciones, yo no estudié latín en el instituto y eso de las declinaciones no acabo yo de verle.
A: Sí… Claro.
R: Para es como en polaco, dice. Ah, claro, okey. Y ya. Entonces sabes, por amor a las lenguas pues polaco… Dejé el chino, porque es una misión imposible, ya conocía a mi marido, a mi novio, entonces dije “no tiene sentido estudiar chino”, pues mejor. Polaco, porque tenía esa oportunidad en la uni, entonces sí, por varias razones, ¿no?
A: Bueno y entonces ¿cuándo tuviste… Como… El primer contacto con polaco? Y con Polonia. Porque me parece que tú has estado en Polonia alguna vez, antes, como Erasmus, ¿o no?.
R: Sí, sí.
A: Sí, eso, cuenta, porque yo lo escuché en el episodio de “Aprende español con Ania y Julio” y me interesa, dime más.
R: Pues, sinceramente, mi primer contacto con los polacos fue en Inglaterra cuando conocí a mi marido, porque conocí a mi marido allí.
A: Ahhh, bueno.
R: Entonces, eso fue tan exótico para mí, porque sí, por supuesto, geografía, historia, conozco Polonia, pero… Polonia, polaco, que… Que… ¿Cómo hablan? ¿Qué tradiciones tienen? Ni idea, ¿no? Entonces fue allí cuando escuché hablar y aprender palabrotas, porque es lo que más claro se entendía. Digo “esta palabra se repite mucho, tiene que ser importante” y ya cuando me explicaron “ah, no, es una palabrota, vale”. Bueno.
A: Pienso que sé de qué palabra hablas jaja.
R: La palabra coma, ¿no?
A: Sí, sí.
R: Bueno, entonces allí fue el primer contacto, vale y luego ya volví enamorada a España y me fui a Erasmus después de estar tres años con mi novio. Entonces fue la primera vez que viví… Porque, claro, en estos tres años viajé a conocer a sus padres y estar un poquito en Gdańsk, pero, sabes, como turista, ¿no? Es que eso también te dije, entonces viví un año en Varsovia, mi ciudad, bueno, no te voy a decir preferida, porque ya Gdansk ha ganado mucho en mi corazón, pero Varsovia siempre está allí como la más especial.
A: Sí, sí. Para mí es como Gdansk y Varsovia, que son como dos ciudades muy importantes para mí.
R: ¿Sí, también?
A: Sí, sí, porque mi padre es de Gdynia y mis abuelos vivían por mucho, mucho, mucho tiempo en Gdansk, por eso yo pasaba cada verano, cada invierno, sabes, unos veces… Unas veces por año a Gdansk y hace dos semanas también estuve en Gdansk porque cada… Ya es tradición.
R: Ah, sí.
A: Y en Varsovia, pues, también mi madre es de alrededores de Varsovia, de otra… Otra ciudad, pero muy cerca. Por eso siempre era, sabes, para mí una decisión de… Entre Gdansk y Varsovia.
R: Es difícil.
A: Sí, sí, sí. Pero me gustaría mudarme en algún momento a Gdansk para probar, para… inten… No sé, intentar vivir allí, para probar la vida allí, sí. Sí, Vamos a ver.
R: Llámame.
A. Sí, por supuesto. Esta vez sí.
R: Y que estábamos diciendo… Ah, eso, sí, entonces viví un año en Varsovia que me encantó esta experiencia, me enamoré de Polonia ya más todavía. Y lo viví con mucha ilusión, porque empecé a conocer tradiciones, comida, ¿no? Gastronomía. Y me encantó. Me encantó. Siempre mis amigos polacos o la gente polaca decía “¿De verdad quieres venir aquí? Pero si
eres de España, pero si tú eres de España, el paraíso”, ¿no? Pues, tan exótico para vosotros, pero para mí lo exótico es lo diferente, que no es como España, pues… Pues me encantó. Entonces. He perdido el hilo. No sé qué me preguntabas. Pero sí…
A: Sí, sí. Sobre esto, el primer contacto. Y entonces porque eso también quería preguntarte, la primera cosita. ¿Cuál es la imagen de los polacos en España? Porque has dicho que no sabías mucho. Pues ¿qué saben los españoles de Polonia? Que, de mi experiencia, pienso que no saben mucho, pero dime tú.
R: Sí, es verdad, no saben mucho, creo que en los últimos años que hay mucha más afluencia de polacos, en Alicante hay muchos polacos, viven muchos polacos, porque se han mudado allí, entonces, yo creo que la imagen es, pues, sois una nación muy trabajadora, muy trabajadora. Que se puede confiar… En sentido que se puede confiar en el trabajo que hacéis, ¿no? Porque yo creo que los españoles trabajamos muchas horas, pero quizás, no se puede confiar tanto en el resultado, no sé, alguien me va a matar aquí, pero sí, que sois trabajadores y yo creo que, por la historia, pues, eso, un pueblo, una nación que ha sufrido mucho injustamente. Y que bueno, quizás lo que más destaca en las noticias de Polonia son cosas negativas, ¿no? Pues, cuando pasa lo del aborto, cuando sabes, o cosas que dicen en la Unión Europea…
A: Sí, sí.
R: Entonces creo que la gente no sabe bien nada sobre Polonia, pues el movimiento Solidaridad, pero creo que incluso ya las nuevas generaciones no saben esos detalles.
A: No saben qué es.
R: Porque…
A: Sabes, incluso los polacos jóvenes no saben qué es, a veces.
R: Claro, claro. Yo recuerdo cuando mis padres… Les dije a mis padres “mamá, papá, tengo un novio polaco”. Y entonces a ellos, primero que les vino a la memoria era eso, ¿no? El movimiento Solidaridad, Lech Wałęsa, ellos dicen Lech Walesa, ¿no? El papa…
A: Sí…
R: En su época, todo lo que había, sí, relacionado con la historia y ahora creo que es más de… eso, la gente que vive en España, pues, muy trabajadores y muchos españoles viajan a Polonia, pues lo relacionan con arquitectura diferente, con el vodka, con pierogi a lo mejor. Detalles, yo creo. Detalles de estos viajes.
A: Mmm… Sí. Yo también recuerdo y los mismos chicos de blablacar, que… Yo les preguntaba, bueno, porque… Ellos sabían que somos de Polonia, por eso yo les preguntaba “Pues qué sabéis de Polonia, ¿no?” y… Ellos decían… Como, recuerdo que estaban muy sorprendidos que en Polonia hace calor.
R: Ah, sí.
A: Porque yo les decía que uf que… Porque ellos como “mmm, ahora, ¿no? Podéis aprovechar el verano por fin, porque hace tanto, tanto calor en Andalucía, en agosto”. Sí y yo digo “pues sabéis, la semana pasada hizo como treinta y siete grados, algo así”. Y ellos estaban muy sorprendidos, recuerdo. Muy sorprendidos.
R: Eso es verdad.
A: Que eso es posible. Que ellos pensaban que hace tanto, tanto frío. Por eso recuerdo… Sí, recuerdo que no sabían casi nada. Por eso pienso que antes, a lo mejor la gente mayor, lo has dicho tú, como piensan, papá, ahora pienso que Robert Lewandowski también.
R: Ah, eso.
A: Es como, Robert Lewandowi, el papá y… no sé qué más. ¿Pierogi?
R: Y la Segunda Guerra Mundial y esas cosas.
A: Sí, eso.
R: Y, pero cuando me acuerdo también de que… De Robert Kubica.
A: Ahhh, sí.
R: También era “guau, polaco”. O sea que, lo relacionan mucho con…
A: Deporte. A lo mejor.
R: Lo que se escucha.
A: Ahora Iga. A lo mejor, por tenis, ¿no?
R: Mmm, sí.
A: Pero, también has dicho que… Nosotros, los polacos, no vemos lo bonito de Polonia, entonces ¿piensas que no apreciamos Polonia? Nosotros, los polacos, que no vemos lo positivo, porque siempre miramos hacia España y pensamos “ay, a España” y por eso la gente está muy sorprendida „¿por qué estás aquí? es que, ¿estás loca? ¿por qué estás aquí en Polonia”.
R: Como que, tengo el as en la manga, porque… De por familia. Porque he ido, tal que por otra razón no podría…
A: Bueno, pero no es tanto un motivo jaja
R: No, no, mi marido seguro que preferiría en España, ¿no? Como todos los polacos. Sí, yo creo que Polonia es maravillosa en muchos sentidos, la … El paisaje. Tenéis lugares tan bonitos, bosques preciosos, montañas preciosas, lagos preciosos, las playas polacas para mí son maravillosas porque están llenas de naturaleza, para mí, la playa en España es … Edificios. Edificios, o sea, en la primera línea.
A: Sí, eso.
R: En la primera línea de playa. O sea, edificios, playa.
A: sí, es verdad. No me he fijado. Entonces, bueno, quizás lo que yo he vivido en Alicante y en la costa donde yo… No sé, en el norte quizás es diferente, no sé. Entonces… Pero sí, ya valoro muchas cosas así en Polonia, la arquitectura, hay de todo, pero el casco antiguo de las ciudades en general es precioso, la gastronomía me encanta y creo que… Creo que hablo desde la perspectiva de una chica que vive en una ciudad como Gdansk, ¿no? Pues que a lo mejor alguien me escucha y vive en un pueblo más pequeño y dice “mmm, esa no es la Polonia verdadera”. A lo mejor. Que no se vive de la misma manera, pero… Me encanta la vida en Gdansk, me parece que la gente de Gdansk es muy abierta, en general, muy moderna, No sé. Y mucho contraste también, ¿no? Pues… No sé. Para mí, me encanta.
A: Sí, sí. Yo pienso que lo me sorprendió, recuerdo, en mi primer viaje, durante mi primer viaje a España es que… España no es tan moderna, en mi opinión. Que no hay muchas cosas que en Polonia tenemos y que son obvias para mí y en España no lo tenéis.
R: ¿Por ejemplo?
A: No sé, por ejemplo, recuerdo que no se podía pagar con tarjeta en muchísimos lugares, que incluso en la estación de buses que es algo tan básico para mí que puedes pagar en… Con tarjeta, ¿no? Y así allí no… Para comprar un billete, para… Sí, para el transporte público, uf, madre mía, como, encontrarlo, o en buses, ¿no? Porque no puedo, puedes pagar no sé en efe… No, tienes que pagar en efectivo. Pues eso, por ejemplo. Y pienso que… Por ejemplo, ahora también cuando estaba en Gran Canaria y mi novio me visitó, entonces, estaba sorprendido que no tenéis… Que en España no hay… Mm… Como decirlo… Estas cajas, pero que… Sin… Un cajero, ¿sabes?
R: Sí, cajero automático.
A: Sí, como… En súper.
R: Aaa, en el supermercado. Sí, sí.
A: Sí, como… Que tú lo haces sola, que no hay ninguna persona que lo haga, sino que tú lo haces sola y en… En Polonia ya en cada tienda lo tienes, ¿no? Incluso en mi súper ya no abren estas cajas normales. Sino solo estas… Auto…. No sé si automáticas, pero…
R: Sí, sí. No sé ni cómo se dice
A: Sí, porque todavía no lo tenéis.
R: Sí, no lo tenemos, nadie ha inventado la palabra todavía. Supongo que existe en grandes ciudades, quizás. No lo sé, yo tampoco lo sé.
A: Y por ejemplo yo en Las Palmas, no sé, en ninguna tienda lo vi, no, no.
R: No, no lo he visto en España.
A: Sí. Por eso estas, como, cositas que en Polonia me parece que hay más cosas modernas, pero a lo mejor es cuestión de las ciudades, de mi experiencia, ¿no? De Andalucía. En agosto.
R: O, en agosto.
A: O no sé, de Las Palmas, de Islas Canarias… Me han dicho que a las Islas Canarias todo viene un poco después, de España continental.
R: Sí.
A: Sí, que de España continental.
R: Sí, es cierto. Sí, a mí también me parece que las ciudades polacas son muy modernas, no puedo compararlas, porque no vivo… Sí, he visitado Barcelona y Madrid, pero a lo mejor, sí como una turista y a lo mejor esas cosas prácticas, a lo mejor no me he dado cuenta, pero también tengo esta impresión que Polonia… Sois muy modernos. Y hay un contraste, para mí muy grande, ¿no? Porque por un lado la Polonia rural es muy conservadora y por otro lado la Polonia de ciudad es supermoderna. Y pero digo, en actitud, en… Como veis el mundo, no sé, veo muchas… Muchas… Ah, en arte, ¿no? En cuestión de arte, pues el teatro, muchos conciertos, mucha actividad… Que digo “guau”. Es que, qué gusto, qué gusto vivir aquí.
A: Sí, en Polonia y en Varsovia, por ejemplo, cada día puedes hacer algo diferente. Es que, hay conciertos, obras de teatro, todo, películas, cine… En… Al aire libre, como, todo, en verano puedes hacer algo diferente cada día. Entonces, yo quería preguntarte, antes pensaba que quería preguntarte, ¿cómo eran tus primeros días en Polonia después de la mudanza? Pero ahora, es que, no… Pienso que no tenías que adaptarte tanto, porque ya conocías, ¿no? Polonia, porque… Pero, al final, ¿Cómo eran los primeros días después de la mudanza? Porque era un cambio, al final, ¿no?
R: Sí…
A: Estar allí.
R: ¿Sabes qué? Tuve mucha suerte con el tiempo atmosférico, ese año. Yo creo que fue un año maravilloso en cuanto al sol y me engaño un poco, porque dije “Pues no sé…” .
A: ¿Y cuándo te mudaste entonces? Como…
R: Me mudé hace dos años y medio, pues era marzo… Finales de marzo, abril.
A: En dos mil….
R: No sé, venti…
A: Veintiuno, ¿sí? Ah. Vale.
R: Sí. Yo eso de los años se me va, pasa muy rápido, sí. Entonces, claro, tenía tantas cosas que hacer, que organizar, también con mi hija, pues no… No tuve mucho tiempo para la reflexión y entonces luego llegó el invierno y también tuve muchas visitas de familiares, entonces el primer año en realidad vivía como un poco en una nube, todavía.
A: Okey.
R: Todo nuevo, todo… A ver, ¿dónde estoy? Y donde… Encontrar mis tiendas preferidas.
A: Mmm.
R: Para compra o para lo que sea. Entonces fue un poco, sí, guau, tantas cosas. Trabajo… Pues no me di cuenta. Ya el segundo año, ya me empecé a caer, ¿no? Y además el segundo año ya no salió tanto el sol en invierno y dije “oh…”. Sí, empecé a ver pues ese aspecto del tiempo que para mí es lo peor, lo que peor llevo. No ver el sol.
A: Y en Polonia. Mmm. Pienso que los polacos tampoco lo llevamos muy bien…
R: Sí, creo que eso influye mucho en el carácter, entonces quizá por eso los polacos buscan irse a España y, o sea, el carácter español tan abierto “jiji, jaja”, ¿no? Como digo yo. Pero yo creo que los polacos sois maravillosos y no he conocido a nadie que diga, “pff, que persona”. No sé, yo tengo la suerte de encontrar a gente abierta, que se puede hablar de todo con ellas, todos mis alumnos son, de verdad, maravillosos. Sí, no sé. Y eso, el segundo año, por el tiempo, sobre todo, me costó más. Y ya. No era la novedad, mis padres, bueno, mi familia ya había venido muchas veces, pues el segundo año no vinieron tanto y… Sabes, se me hizo un poco más duro. Pero… Pero bueno, no, estoy muy bien adaptada.
A: Y entonces, has dicho que te gusta de Polonia la diversidad del paisaje, pero… ¿Hay más cosas que piensas que deberíamos apreciar más, nosotros, los polacos, en Polonia?
R: Que buena pregunta. Mm… No sé.
A: Por ejemplo, ¿la comida?
R: Bueno, por supuesto. Pero… No te parece que…
A: Es obvio jaja.
R: ¿No pensáis que tenéis buena gastronomía? O sea, tú crees que… ¿los polacos no la adoran?
A: Yo pienso que… A lo mejor sí, como, pierogi… Pero en general, a mucha gente… No sé, pienso que ahora los jóvenes critican la comida polaca por ser tan carnívora… Sí, que tiene mucha carne.
R: Sí, ahh. Grasa.
A: Sí, pero bueno yo vivo en una burbuja de la capital.
R: Aja, sí.
A: Y de lo moderno en Varsovia, porque en Varsovia, no sé… Es que conozco a la gente y todos son veganos o vegetarianos, como yo, sabes. Y cada persona… Por eso, a lo mejor es la burbuja de… Sí.
R: De tu entorno.
A: Sí, de mi entorno. Pero… Me parece que se dice que… Mmm, pierogi, por supuesto, pierogi, ay. Fantástico.
R: Ay, es que estoy enamorada de vuestra comida y tampoco yo no soy vegetariana, pero casi, pues si me pongo etiqueta, si me pongo la flexitariana, no compro carne, para preparar en casa, pero si salgo y me apetece, o sea, no digo que…
A: Sí, sí. Pienso que mucha gente lo hace ahora así. Que no compra, porque también es muy cara, ¿no? Los precios en Polonia ahora… Bueno, casi como en España. No hay ninguna diferencia.
R: Sí. Por eso, tampoco creo que yo como muy tradicional, pero me encanta ir al mercado para comprar, verdura… Verdura que a lo mejor en España no se consigue tan fácilmente. Mi descubrimiento el primer año fue la botwinka.
A: Ah, sí.
R: Y estoy loca por la botwinka.
A: Ay, a mí no me gusta porque es que …
R: ¿No?
A: Sabes, mucho caos, cuando… Como… Me gusta el sabor, pero prepararla…
R: Hay que limpiarla.
A: Sabes, todo está sucio y las manchas… Sí… Sí… Jaja.
R: Pero claro, ves, como yo no lo tengo allí, pues me enamoro de estas cosas. O, por ejemplo, las setas. Ay, por Dios.
A: Ay, a mí me encantan.
R: Entonces…
A: En España no lo… no coméis tanto, ¿no?
R: Tenemos un tipo, por ejemplo, en Alicante llega un tipo muy concreto, grande, marrón, no sé. Niscalos se llama. No sé si los conoces. Creo que… Bueno, mi marido dice que también los podéis comer aquí, pero no son tan típicos, creo, no lo sé. Entonces eso, la variedad que yo veo aquí de forma tradicional, natural, pues me… ME vuelve loca. Entonces eso, quiero decir que a lo mejor yo no como platos tradicionales como schabowy con patatas, pero… Pero uso productos, por ejemplo, el requesón, no hay igual requesón en España. O sea, es imposible encontrar un requesón tan bueno. Entonces hay tantos productos que yo valoro en Polonia, que creo que… Creo que os falta también, cuando viajáis, vivís en otro país, creo que os faltan esos productos, pues una mantequilla buena… O el pan, ¿no? Por lo menos en España yo es que no lo acabo de entender, comemos tanto pan y el pan es tan malo, en general, ¿no? Que al día siguiente está hecho una piedra. Pues, sí, no sé.
A: Sí, sí. Eso es lo que me faltaba cuando estaba en Gran Canaria, porque aquí yo tengo una panadería artesanal y voy cada día y ese pan, es que…sí, eso, como… Me encanta, ¿no? Y también eso que no tenéis en España que son esos como, es este queso polaco, como requesón, pero no es requesón, es como queso blanco, twaróg.
R: Ah, es eso, el requesón, twaróg.
A: Ah, sí, twaróg, es requesón.
R: Y también hay uno que me encanta que es ese “serek wiejski”.
A: Ah, también. Sí, sí.
R: Eso no lo encuentras. Puedes encontrar algo parecido, pero no, es que ese que tenéis aquí es mucho mejor.
A: Sí, por eso, eso… Lo echaba de menos. En España.
R: Mmm, sí.
A: Vale, pues. Me gustaría preguntarte, entonces sí, como hacerte una pregunta contraria, porque te he preguntado qué te gusta de Polonia, pero ahora viviendo en Es… En Polonia ¿aprecias algo en España que antes no apreciabas?
R: Sí… No sé si no apreciaba. Echo de menos la comida, echo de menos el am… Bueno, el ambiente, por las calles, como que hay más gente disfrutando, incluso después del trabajo… No sé, como que hay más, más gente paseando.
A: Más vida.
R: Más vida. Es verdad que aquí es difícil hacer vida cuando hace frío y…
A: Sí jaja.
R: Y llueve y todo eso, es que es normal, o sea, acabo de… He entendido aquí el porqué de muchas cosas. Pues nosotros hacemos eso, vivimos muy tarde, cenamos muy tarde, porque el ritmo de la vida es así, por el calor, por el sol, por lo que sea. Entonces he entendido que hay cosas que no se pueden cambiar. Yo, que ahora vivo muy a la polaca, pues ceno pronto, yo quiero mantener este ritmo de vida en España y no puedo.
A: Mmmm.
R: No puedo, es que he intentado, es que no se puede cenar pronto, es que no, no se puede. La vida está hecha así y yo lo intento y no puedo, yo digo, como puede ser que otra vez son las diez y estamos cenando y no quiero esto, pero no puedo. Así que… Pues eso, la comida, los ritmos de vida no tanto, porque creo que trabajamos demasiado tiempo. O sea…
A: ¿En España?
R: Hacemos la pausa para comer y entonces luego tenemos que volver al trabajo.
A: ¿Pero es algo común, hacer esta pausa, esta siesta?
R: Sí, sí.
A: Porque me parecía que ahora en España, en las empresas más modernas no se la hace.
R: Sí, está cambiando también gracias a la escuela, porque hay muchas escuelas que hacen horario continuo, entonces los niños salen antes, entonces si la escuela se pone a ese ritmo, los trabajos también, pero es muy frecuente parar a mediodía, ir a comer a casa y incluso no se hace siesta, mucha gente no duerme, simplemente, come…
A: Sí, es como siesta con comillas, porque … Sí.
R: Es eso. No se puede. Sí, es una… Como una palabra para definir este momento, ¿no? Y luego se vuelve al trabajo. Entonces, eso para mí era horrible. Y creo que eso no lo echo de menos. Pero sí, el ritmo, la vida fuera, como que sales y hay siempre vida. Aunque bueno, en Gdansk también hay un poco de vida.
A: Hay mucha vida, me parece.
R: Te vas al centro… O por ejemplo en la playa, yo que voy mucho a la playa, pasear, hay mucha gente activa. Entonces… No sé.
A: Sí, sí.
R: Es difícil. Sobre todo, la familia y amigos y ese contacto con la gente diario, no sé… Estamos siempre juntos, hablando y tal.
A: Obvio.
R: Y eso me hace mucha falta. Pero así, algo muy característico, no sé, creo que me he adaptado muy bien.
A: Sí, pareces… Ya pareces polaca. Sí y…
R: No sufro, no sufro mucho, la verdad.
A: Sí, por eso, en tu opinión… Porque has dicho antes que los polacos en tu opinión somos muy abiertos, nosotros, los polacos, que somos gente con la mente abierta, también. Y, en tu opinión, ¿somos entonces un poco parecidos a los españoles? Y… ¿O no lo vemos? ¿En algunos aspectos o somos diferentes?
R: En general, creo que el carácter está diferenciado y creo que, si vamos a ciertos aspectos, pues la política, la religión, eso puede ser muy diferente. Bueno, depende de familia. Pero en cuanto a personas y personalidad: os gusta mucho reír, gastar bromas, chistes.
A: Sí.
R: No sé, bromear. No sé. Así yo, en este aspecto digo “guau, pues somos muy similares”. Os encanta disfrutar del sol, os encanta ir de vacaciones, viajáis muchísimo. Como, no sé, yo… Se ve que a lo mejor también me muevo en este círculo.
A: Sí. No, me parece… Yo también lo observo, pienso que ahora, como… Esto está cambiando. Pero… Lo que dices, porque antes a lo mejor no era así, que la religión, antes sí, ahora mmm. No pienso, no pienso que sea algo mmm… No sé, positivo. En Polonia. Bueno. Es otro… Otro tema.
R: Sí, otro tema. No vamos a abrir este melón.
A: Sí, sí. No, no. No, no, no en mi pódcast, no. No me atrevo. Pero sí, ya me he olvidado de que…
R: Que, si somos parecidos, yo creo que sí.
A: Sí, sí.
R: Y además creo que sois una nación muy emprendedora. Creo que más que los españoles, o sea, que creáis negocios, que no os importaba viajar a otros países, trabajar, volver…
A: Sí…
R: Abrir vuestros negocios, No sé, sois muy proactivos, en general creo que hay…
A: Sí y que viajamos mucho.
R: Sí, hay mucho, mucho intercambio. No sé, tenéis ganas. Y veo que la gente de Polonia tiene ganas, la gente joven, en general. Entonces, no sé, a mí me gustáis mucho.
A: Vale, gracias. Sí, yo por ejemplo empecé… Como, te pregunto por este… Apreciar, apreciar, porque cuando yo estaba en Gran Canaria, estuve allí solo por tres meses, por eso no… Como, no mucho, pero tampoco… No eran tres semanas.
R: Ni mucho ni poco.
A: ¿No? Es como… Ni mucho, ni poco. Pero… Yo empecé a apreciar muchísimas cosas y observé muchísimas cosas, porque antes… Si vas de vacaciones, como piensas… “Ay, España, es fantástica, yo quiero mudarme a España”. Pero si pasas allí tres meses… ¿no? Yo por ejemplo… También yo estaba en una isla, por eso estaba un poco cerrada, no podía viajar tanto. Pero sí que empecé a apreciar muchísimas cosas y cuando volví, las primeras semanas en Polonia, para mí, eran fantásticas. Yo recuerdo el primer momento… Como, cuando yo por primera vez después de la vuelta a Polonia, fui al casco antiguo… Casco antiguo, que no es casco antiguo, pero bueno. En Varsovia. Y recuerdo este… No sé, que en mi corazón… ¿no? Que sentía esa alegría… O el primer requesón con el pan.
R: Jajaja, sí.
A: Sí, pues estas cosas.
R. Exacto. Yo creo que se idealiza un poco, ¿no?
A: Sí, también.
R: España o algunos países diferentes. Típicos de vacaciones. “Ay, ¡qué bien la vida aquí!” y es verdad que en España se vive a lo mejor más relajado en general, pero porque el tiempo no nos deja hacerlo de otra manera, ¿no?
A: Sí.
R: Yo creo que mucho influye: el sol y eso de “ah, mañana, no pasa nada, no pasa nada”, “uf, no puedo”. ¿Sí? Esa actitud de “ah, no pasa nada”.
A: Sí.
R: Sí, yo creo que es eso, que se idealiza mucho, ¿no? Luego vives allí y ves los problemas que tenemos los españoles también, como ciudadanos, ¿no? Porque… O en verano, se cierra todo y no puedes solucionar ninguna cuestión administrativa o, no sé. Se cierra el país.
A: Sí.
R: No se puede hacer nada. Si no tienes las vacaciones contratadas, no puedes hacer grandes cosas. Sí, entonces creo que sí, que se idealiza un poquito la vida en España, ¿no? Hay muchas cosas buenas y hay muchas cosas malas, pues como en todos los sitios.
A: Sí, eso, como en cada lugar. Vale, pues, me gustaría pasar a otro tema que es un tema más lingüístico y profesional, laboral, porque quiero preguntarte ¿cómo empezaste a enseñar español? Como nativa.
R: Pues, me especialicé, sobre todo, porque, yo daba clases de inglés en una escuela. Entonces, esa escuela también tenía contratos con empresas.
A: Pero ¿en Polonia? ¿O en España?
R: No, no, no, en España.
A: En España, mmmm.
R: En Alicante. Entonces trabajábamos para empresas que tenían trabajadores internacionales y cada vez más teníamos ofertas o nos pedían cursos de español, para extranjeros. Entonces dije “a, me interesa”, porque yo ya había tenido en mi Erasmus, había tenido contacto con eso, fui profesora en una escuela en Varsovia, fue un método Calan, pero me gustó mucho esta experiencia de enseñar mi lengua, ¿no? Entonces dije, sí, pues me voy a especializar para
poder dar esas clases y profundizar más, ¿no? Entonces cada vez fue, sabes, un poquito menos clases de inglés, más clases de español y entonces también se unió con mi… Mi decisión de mudarme aquí a Polonia, entonces cada vez fui teniendo más estudiantes internacionales que querían español y así, así fue mi aventura. Poco a poco. Dejé el inglés para… Para dar clases de español.
A: Mhm. Y entonces has dicho que te gustó la idea de… Y como de… Enseñar español como nativa. ¿Y es difícil? Me parece que es muy difícil, pero a lo mejor es para mí, como, enseñar polaco. Por eso… ¿Cómo es, siendo nativa, enseñar español?
R: Pues, yo creo que… Como amo las lenguas y la gramática, yo también disfruto mucho explicando cosas gramaticales. Entonces lo difícil para mí es ver mi lengua desde el punto de vista de una persona que no sabe, ¿no? Y creo que también me ayuda un poco especializarme en los polacos, porque yo sé cómo estudiante de polaco sé qué características tiene y que no tiene, o sea que diferencia el polaco y el español, entonces, es como rellenar estos huecos que faltan. Pues, no sé, no tenéis artículos, pues tengo que investigar yo para saber explicar a los polacos ese gran tema, tan bonito jaja. O el subjuntivo, ¿no?
A: Sí, sí, explícame por favor, porque yo llevo nueve años estudiando español y cuando mi alumno pregunta “¿y por qué aquí tenemos que poner “el” y no “un”?” y yo digo, pues… No sé.
R: Es el tema que peor llevo. Porque no me gusta que… Es muy difícil explicar algo que tienen tantas excepciones y… Tan pocas reglas… Porque además… Hay guías. Hay guías. Si dices, Dios mío.
A: Sí, sí.
R: Entonces sí es… Lo que tenemos que hacer los nativos es analizar mucho nuestra lengua, estudiar también, o sea, interesarnos por él bien, o sea si tú sabes explicar algo, es porque lo has entendido primero.
A: Mhm, sí.
R: O sea, hay que investigar y querer hacer bien tu trabajo, ¿no?
A: Sí. Sí, sí, por supuesto.
R: Bueno yo tengo el plus ese de que me encanta la gramática y me encanta explicar, ayudar. Entonces, no es difícil, pero he tenido que hacer este trabajo de, venga.
A: ¿Y cómo lo averiguabas? Por ejemplo, cuando, no sé, algún te preguntaba por algo y dónde lo buscabas.
R: Sí, pues, en libros de gramática, de muchos niveles, ¿sí? Depende del nivel. Pues, porque a veces quieres dar una respuesta que un alumno de A1 no necesita.
A: Sí.
R: No necesita grandes… Grandes explicaciones. Entonces dependiendo del nivel, ¿sí? Y si yo a mí me surge alguna duda como nativa, porque también las tenemos, el diccionario panhis… panhispánico, ¿sí? Panhispánico de dudas. El diccionario de la RAE. Sí. Fuentes fiables, ¿no? De… De… Que usamos los nativos, para… Por ejemplo, Fundeu, no sé si conoces, Fundeu.
A: Sí, sí. Me encanta. Sí, como… Sabes, es como mi Instagram, yo… Yo lo leo como “¡hay, que interesante, no lo sabía!”. Sí, sí.
R: Sí, sí. Pues eso, fuentes de la lengua española ¿no? Y eso, y al analizar un poco el nivel que tiene mi alumno. Porque no vas a poder explicar todos los detalles si es un alumno de bajo nivel, ¿no? Pues también como, hacer el trabajo de profesor de… Dosificar.
A: Mmm.
R: Y y eso, a los nativos les cuesta también, porque yo lo veía en las clases de inglés, yo sabía perfectamente qué es cada nivel, porque yo lo he estudiado, sé qué vocabulario, qué
gramática es para qué nivel, hasta qué punto. Y eso para mí fue difícil, ¿no? A ver, descubrir, vale, qué significa A1 en español. Hasta dónde, ¿no?
A: Sí…
R: A qué profundidad. Pues creo que ese es el trabajo que tenemos que hacer los profesores de… Nativos, de español.
A: Sí, sí, también.
R: Saber dónde hay un corte de… Imaginario, ¿no? En la lengua.
A: De gramática. Sí, yo, cuando estaba en la uni, todavía, tenía clases de didáctica y había chicas de Erasmus, de España, en nuestra clase que se daba en español. Y recuerdo que… Cuando comentábamos estos niveles que… Ellas estaban sorprendidas. Y por ejemplo teníamos una vez… Teníamos que trabajar en grupos, pequeños, como en parejas y yo trabajaba con una chica española y tendr… que… Y recuerdo que la tarea explicar Indefinido, este Pretérito Perfecto Simple, ¿no? Y ella empezó a escribir ese, como… no sé, ¿modelo? De conjugación, de las terminaciones y yo le… Yo le dije “no, así no, es que tienes que hacerlo de la manera diferente, porque mira, es que er, ir, es lo mismo, no tienes que poner er e ir”. Y ella “pero yo no lo sabía, ¿no? Que…”. Y que son estas cosas, cositas, que para mí son obvias y que cuando yo pienso “ah, A1, presente. Ah, A2, pasados”, ¿no? Y todo es tan automático en mi mente, pero yo también tenía que aprenderlo. Y como has dicho tú. Yo por supuesto tengo estas ventajas de ser profesora, pero extranjera. Mi primera ventaja de ser profesora extranjera es que yo lo viví, ¿no?
R: Exacto.
A: Yo sé qué puede ser difícil, con qué tenía problemas, pero también, como… Tenía que aprender otra vez. Recuerdo por ejemplo con complemento directo e indirecto. Era algo que yo usaba, pero lo usaba.
R: Automáticamente.
A: Un poco. O al final no sabía, pero bueno… Cuál es la diferencia. Y ahora pienso que soy una… No sé, una profesional, una maestra de complemento directo e indirecto. Y me encanta explicarlo y veo que lo explico muy bien, porque todos después de la clase dicen “vale, es que por fin lo entiendo y sé cuál es la diferencia”. Pero recuerdo cuando yo, antes de la primera clase con mis alumnos, como los primeros alumnos de mi vida, tenía que hacerlo y entonces… Hacía ejercicios, ¿no? Como de gramática, esos que después yo hice con ellos, pero primero yo lo hacía solo y leía … y sí. Pues para nosotros también es mucho trabajo.
R: Y cómo decías. Si lo entiendes tú, puedes explicarlo, ¿no? Entonces el… Es muy bueno recurrir a todos los manuales. Hay tantos manuales de español.
A: Sí.
R. Y eso también me ayuda a mí, como nativa, de ver ah, cómo se explica esto. a los polacos ¿no? Hay ediciones para polacos o ediciones que se venden aquí en Polonia y quizás en otro país.
A: Sí, sí.
R: Te explica similar o, pero con… Como con otra visión, ¿no?
A: Sí.
R: Pues para los profesores es muy útil ver ¿cómo lo explican en este libro?, ¿no? Para todos. Como dices, para ti también, como fue…
A: Y por ejemplo, ¿tú como explicas Subjuntivo? Siempre me interesa, porque es para mí algo tan curioso. Y siempre es una anécdota que, sabes, una curiosidad que cuento a la gente que conozco.
R: Sí. Pues saliendo de todas las estructuras que hay, ¿no? Que te pueden facilitar algo en la vida. Pues hay que estudiarlas. Me gusta explicar al principio que es como estar al otro lado del espejo.
A: Mmmm..
R: Porque tú estás aquí, en la realidad y el Subjuntivo está al otro lado del espejo, te está mirando, pero es el mundo de las ideas, o sea, es al revés. Además, las formas, ¿no? Pues los verbos con ar luego tienen e, ¿no? En presente…
A: Sí.
R: Pues es como al revés. Entonces…
A: ¡Me encanta!
R: Sí… me gusta explicarlo así, como el mundo de las ideas, no real o mucho de la mente, ¿sí? Pero sí, al otro lado del espejo. Es como… No sé. Es como empiezo yo a hablar de ese…
A: Sí, sí, muy bien.
R: De ese… De ese modo, ¿no?
A: Mmmm.
R: Yo creo que en general hay una falsa… O bueno, hay como un miedo, un poco infundado o injusto.
A: Sí.
R: Al Subjuntivo. Porque cuando yo veo que mis alumnos sienten que “oh, aquí creo que es Subjuntivo”. No sé, van sintiendo, yo creo que es algo que luego controlan bastante bien, ¿no?
A: Sí.
R: Creo que el tema, por ejemplo, de los artículos, como has dicho antes, es un tema horroroso para siempre.
A: Sí.
R: Da igual, incluso la gente que tiene mucho nivel puede cometer muchos errores con eso y no tanto con el Subjuntivo.
A: Sí, porque eso al final como… Sientes, como has dicho tú. Ves esta frase… Sí, por ejemplo, yo ayer tuve una clase con mi alumna que… Sí, que hacemos Subjuntivo desde hace, no sé, dos años, no sé… Empezamos a aprender Subjuntivo hace dos años… Y ella lo maneja perfectamente. Es que dice… O madre mía, empezaron a hacer obras en mi…
R: ¿Ah sí? No se oye.
A: Sí, bueno, bueno espero que no se… No se oiga. Pero sí, entonces… Lo maneja perfectamente y yo ayer estuve tan orgullosa, como ella decía “mmm, aquí Subjuntivo” y yo digo “sí, sí”, como, y es tan fantástico. Yo también pienso que este miedo… Pienso que es porque un poco, nosotros, como los profesores en Polonia hacemos un poco de marketing, sabes, que pienso que a veces también nosotros podemos… Como decirlo… Hacemos que este miedo es más fuerte.
R: Más grande, sí…
A: Más grande, ¿no? Porque decimos, “ay no, tú verás”. Sí y es ese Subjuntivo y los alumnos oyen y no saben qué es y tienen miedo, ¿no? Porque dicen uf, uf, B1.
R: Mucha gente viene a mí a veces con niveles bajitos y todavía no han estudiado eso y me dicen, madre mía, tengo miedo, ahora tocará Subjuntivo, o sea, estamos ya cerca del Subjuntivo y yo “Pero que te… A ver, que has escuchado. Dime, ¿qué te… Qué te han contado?”.
A: Sí, sí.
R: O sea, que no te preocupas.
A: Yo al final, cuando explico, digo que… Tú lo sabes. Es que la forma no es difícil, ¿no? Que, por ejemplo, Indefinido es más difícil, este tiempo de pasado, porque tiene muchos irregulares…
R: Sí, sí.
A: Pero con… Yo siempre digo que con Presente de Subjuntivo: “pero tú lo sabes, sabes Presente de Indicativo, sabes Presente de Subjuntivo”, ¿no? No hay ningún problema. Y con estas formas que… Lo aprendes, ¿no? Con el paso del tiempo, sí, por eso…
R: También lo vas sintiendo. Yo creo que por eso es muy… Muy importante practicar. Cuanto más te enfrentas, más lo usas, como todo, al final no es tan raro. Si se normaliza, ya… Normal.
A: Sí, eso.
R: Pues, hay que practicar mucho. Intentar que nuestros alumnos hablen y lo utilicen en clase con nosotros, ¿no? Proporcionarles esa práctica, no solo escrita, pero que hablen de sus deseos, de sus miedos, de… Sí, de estas cosas.
A: Sí…
R: Entonces, bueno.
A: Vamos terminando, pero todavía tengo unas preguntas y quería preguntarte por qué al final decidiste crear tu cuenta y grabar vídeos y.… enseñar a los polacos. Y en general, se trata de tu cuenta. Y con más detalle, porque yo observo… He observado y he notado que hay muchos nativos españoles. En Polonia, pero todos hacen vídeos en español. Nadie habla en polaco. Pero, tú hablas y ¿por qué decidiste hablar en polaco?
R: Sí, pues, porque, no sé, como… Aposté por… Por Polonia, por vivir aquí, quería llegar a la gente aquí, ¿no? Por supuesto puedo dar… Puedo dar español a cualquier persona, pero no sé, quería crear una cuenta para vos… o sea, para los polacos, porque creo que puedo entender muy bien qué hace falta o… Puedo hacer vídeos graciosos o intento a lo mejor, ¿no? Para conectar.
A: Son muy graciosos, venga, me encantan.
R: Bueno, gracias, intento. Entonces, no sé, me decidí por eso quizás porque yo también veo muchos nativos que hacen vídeos en español, yo creo que, para llegar a todas partes, ¿no? Que no sea tan restringido, como, solo Polonia, como yo. Entonces, creo que, no sé. Me decidí por eso por… Por acercarme más a vosotros, ¿no? Como yo vivo aquí…
A: Sí, yo pienso que es muy bueno.
R: Sí, entonces hay tantas cosas que comentar, intento a veces que no sea solo polaco, pero siempre intento decir algo para que sea interesante para los polacos o puedan decir “ah, está hablando de esto”. Porque mucha gente cuando yo le he preguntado en Instagram si queréis
que hable más polaco, hay gente que quiere que hable más polaco, supongo para entender bien, ¿no? Para… no esforzarse tanto en “ostras, estás hablando solo en español”.
A: Sí, sí.
R: Entonces bueno, intento meterlo siempre en mis materiales y esa es la pregunta que yo tengo siempre si debería centrarme tanto en Polonia o intentar que solo sea español. No por nada, sino porque a veces me duele que las cuentas que son para aprender español sean en un idioma concreto, o sea, que no se escuche casi español. Las… En la cuenta, ¿no?
A: Mhm… Sí, sí.
R: Pero creo que hay gente que debería usarlo más. Pero bueno, esa es mi opinión, ¿no? Que… Como profesores… Que deberías intentar que te escuchen, ¿no?
A: Sí.
R: Usar la lengua, porque es una forma de que la gente se acostumbre o escuche algo nuevo y diga “ah, he aprendido algo nuevo contigo” que no sea solo polaco o inglés…
A: Mhmm… Sí, yo pienso que… Sabes, yo pienso que es la cuestión de que tenemos vergüenza. Que nos da vergüenza. Que… Yo recuerdo… Yo puedo decir de mi experiencia
que, para mí, al principio, era muy difícil hablar. Incluso en polaco. ¿Y en español? Ufff, madre mía. Ahora empecé… No ahora, pero hace unos meses empecé a grabar el pódcast y sé que cometo errores, ¿no? Pero… Sabes.
R: Pero Anita, te tengo que decir que tú… Te admiro muchísimo, porque eres de las pocas que se atreve. Porque, fíjate, no tienes un guion, no lees nada.
A: Sí…
R: Estás aquí hablando conmigo de forma natural y yo no he cogido, no te he detectado errores.
A: Sí, gracias.
R: Así, estamos hablando de forma tan natural y eres de las pocas que lo hace. Para mí eso es… Vamos, un orgullo.
A: Sí… Sé que es algo, sabes, que es algo que estresa, me parece. Y de… cuando hablaba con unas otras chicas… Tienen miedo, ¿no? De que… Somos profes, pero al final tenemos este… Mmm… En polaco se dice como kompleks.
R: Complejo.
A: No sé, complejo, ¿no? De ser polacas. Que enseñamos español, pero somos polacas. Entonces… Que es algo peor, ¿no? Que un nativo. O que no tenemos novio nativo, ¿no? Porque es algo que siempre… Oh, que tienes un novio, sí, español, por eso, vale, puede aparecer en los vídeos yo pienso que… Sí, que es algo que yo tenía que trabajarlo, que yo tenía que pensar, reflexionar y al final decidí… Sí, decidí grabar en español, porque pensé que… Sí, que, yo quiero mostrar a la gente que… Bueno, que a veces voy a cometer algún error y no pasa nada. Porque al final se trata de escuchar y de aprender y de hablar. Por eso… Por eso sí.
R: Y tú puedes ser un ejemplo para todos, ¿no?
A: Sí.
R: Que se puede hacer, que se puede conseguir. Y yo siempre digo, yo creo que ser en… Sonar como un nativo, no tener errores es casi imposible si no vives, si no vives en el país, si no si tu vida no es únicamente en español. Es tan difícil no cometer errores.
A: ¡Sí! Y no…
R: Entonces…
A: Y sin tener contacto, sin pasar mucho tiempo, porque… yo pasé tres meses, como dije, ¿no? Yo pasé tres meses en España y bueno, no… No… No usé español tanto como pensaba que lo iba a usar, como lo esperaba.
R: Mmm.
A: No… No hablé tanto y al final la gente me decía “uuu, qué bien, vas a practicar tu español, qué bien, qué bien”. Y yo no… No siento que mi español…
R: Evolucionara mucho en estos meses.
A: Sí. No, no. Por eso…
R: Por eso te admiro mucho. He escuchado tu pódcast.
A: Ohhhh.
R: Es que hay poca gente haga esto que haces tú. Porque muchas veces yo escucho, ¿no? Que… Una de mis… Uno de mis proyectos también es un día hacer un pódcast, pero… Bueno. Ay mucho trabajo allí, seguro.
A: Sí, hay un poco. Depende. Yo… Es que yo tengo el guion, pero lo escribo… Ahora, por ejemplo, si tengo invitados, no tengo guion y eso siempre me estresa un poco, pero pienso que con el tiempo, es que me estresa menos y menos.
R: Mhm, exacto.
A: Pero… Cuando yo escribo el guion, es que lo escribo como si yo hablara.
R: Hablara.
A: Sabes, que no es que yo preparo algo, como muy formal
R: Sí.
A: No, añado incluso esto… Sí, como es un flujo, sabes, un flujo de memoria, sí.
R: Como decíamos antes, es muy difícil seguir un guion, ¿no?
A: Sí, sí.
R: Cuando tú creas algo, ¿no? Para mí es imposible, yo a veces me escribo guiones para hacer reels y digo “lo he dicho diferente, quería decirlo de otra manera”.
A: Yo nunca, ¿sabes? La gente piensa que… No sé… Pienso que la gente a veces piensa que yo tengo guiones, pero yo tengo siempre una idea, tengo unos apuntes… Y… O un tema, por ejemplo… Pensé, hace unas semanas creé un vídeo sobre este “Olé tu coño”, ¿no? Que dijo esta señora en la tele. Y solo sabía que tengo que hacer vídeo, que tenía que hacer el vídeo sobre esto. Sabes que no, no intenté… Y sí. Y puse… Sí, me puso delante de la cámara de mi móvil y empecé a hablar y siempre es así y a veces lo hago dos, tres veces, pero nunca tengo guion, porque quiero que sea como si yo hablara a un alumno o una persona que está delante de mí, ¿no? Y que me dice, me pregunta “¿y qué es eso, olé tu coño?” y yo digo, ah, pues mira, ¿no? Te voy a decir.
R: Sí, muy bien.
A: Por eso sí, yo de guiones, no, no… no soy de guiones.
R: Además es que se nota, se nota cuando alguien está leyendo o cuando alguien no está, o sea… Hablando de forma natural. Tienes que ser muy profesional, en la radio, por ejemplo, para que no se note que estás leyendo lo que dices.
A: Yo no, yo no puedo. Estoy… es que cuando tengo el guion de este pódcast, estoy leyendo, pero yo sé que he escrito, por eso a veces estoy leyendo, pero digo otras cosas o añado cosas y después tengo que cambiar el guion y la transcripción. Porque… O a veces es que yo escribo algo y después, cuando lo leo pienso que “mmm… no me suena, yo no diría… no diría algo así”. Por eso lo cambio y entonces… Sí, pero volviendo al tema de tu Instagram. ¿Cómo empezó? ¿Cómo empezaste con Instagram? ¿Y por qué decidiste hacerlo?
R: Pues empecé… Ya no sé cuántos años hace. Pff, no sé, ¿cuatro? Antes de… antes de tener la idea de venirme a Polonia.
A: Mmmm, okey.
R. Incluso, no sé. Yo siempre he tenido la… La inquietud de hacer algo en Internet. He tenido muchos blogs que no voy a mencionar aquí. Es que, no qué vergüenza.
A: Me lo mandas por Insta.
R: No, no, no jajaja. Pero, por ejemplo, cuando estuve de Erasmus, hice un blog, para hablar de todas estas cosas que para mí eran tan, no sé, estaba tan emocionada de descubrir cosas, de ir… Viajar por Polonia, quería, necesitaba compartir. Entonces yo siempre he tenido esa inquietud de compartir cosas y cuando sí, dije, me costó mucho decidirme, porque yo no quería ser la cara o poner mi cara en algo que luego iba a fracasar o iba a dejarlo, como que… No sabía qué iba a pasar con hiszpanuj, pues…
A: Sí, sí.
R: Me costó mucho decidirme. Pero bueno, cuando me decidí dije “venga, voy a hacerlo por gusto, por placer”.
A: Mmmm.
R: Y entonces decidí que no iba a… Que no iba a publicitar mis servicios como profesora. También era como mi proceso de aprendizaje, pues si llegaba alguien, genial, si no yo iba a seguir formándome y poco a poco desarrollando el canal y con el tiempo vino la idea de mudarnos a Polonia… y yo tenía alumnos y dije ”guau, esto sigue hacia adelante”. Entonces salió más que nada por compartir, por mi… por ganar experiencia. Empecé también, pues, a
investigar, a ver qué problemas tienen los polacos. También tenía el ejemplo de mi marido, pues eso me ayudó mucho. Empecé a investigar gramática, ¿sí? Como, formarme, gracias al canal, porque si compartes algo, tienes que estar seguro de que lo dices bien, pues eso. Que decíamos antes. Si tú lo entiendes, lo puedo compartir.
A: Sí
R: Fue un poco desarrollo personal también, abrir este canal. Así que, por eso, por inquietud, por, a ver, donde me lleva, y mira, pues muchos años ya.
A: Mmmm.
R: Pero no tengo mucha presión.
A: Sí, eso quería preguntarte.
R: O sea, pasan años, tengo la cuenta desde hace tantos años y veo el número de seguidores y digo “con los años que llevo, debería tener muchos más”. Pero, no, no…
A: Es muy difícil…
R: No me torturo.
A: Yo paso… Bastante tiempo en la preparación de Instagram y como, la de materiales.
R: Es mucho tiempo.
A: Y a veces incluso publico cada día, pero es porque… Porque yo, cuando tengo una idea, es que quiero realizarla, ¿no? Es por eso. Por eso, por ejemplo, la gente puede… Sí, puede ver que, por ejemplo, llevo, no sé, por ejemplo, cinco días publicando cada día, ¿no?
R: Sí, es mucho trabajo, chicos, sabéis.
A: Y es que… Sí, es que yo tengo una idea, lo grabo, lo edito el mismo día y quiero publicarlo el mismo día, porque estoy tan emocionada y pienso “o madre mía y eso, sí, eso va a gustarle”. Sabes, le va a gustar a la gente, es fantástico, yo ya quiero colaborar… No, quiero compartirlo, quiero compartirlo porque es fantástico y es tan interesante y yo veo a veces mis vídeos, por ejemplo, no sé, por unos minutos y digo “ay, qué fantástico”. Y es que es maravilloso. Sí. Por eso…
R: Es autoterapia también, ¿no? Yo recuerdo mi primera vez cuando me enfrenté a la cámara por primera vez y, Dios mío, qué insegura me sentía y ahora yo veo que eso me ha hecho más fuerte, ¿no? Eso de exponerme, grabarme.
A: Sí, sí. Sí, yo al principio… Recuerdo mi primer reel, hice como rutina de noche y yo no aparecía en este reel. Después empecé a hacer, como, bailes. Porque yo sabía cómo son… Como eran los vídeos en TikTok y me inspiré un poco, por eso yo bailaba y sabes con…
R: Mostrabas, o sea, señalabas.
A: Mostraba, o sí, señalaba con mis manos y ponía los subtítulos. Y después… Después de, no sé, cinco meses, decidí “vale, voy a decir algo”, ¿no? Por fin. Pero al principio en polaco y recuerdo mi estrés de este español, de mi español que la gente va a decir, “¿pero tú eres profesora y hablas español así?”, ¿no? O “tu pronunciación es mala o “cometes errores”. Y con pódcast, lo mismo. Yo tenía tanto estrés y hasta ahora a veces me estresa cuando por ejemplo escucho y puedo… Sí, escucho, que a veces digo “s” y a veces “th”, ¿no? En lugar de decir siempre “z”.
R: Sí, mezclas.
A: Al final digo, vale, pero es que es natural, ¿no? A veces cometo errores.
R: Yo nunca haría (?) un podcast en polaco De verdad. Lo que tú estás haciendo ahora, imposible, o sea, no, no. Requiere un control de la lengua, requiere seguridad, requiere, vamos, muchas cosas y yo te admiro mucho.
A: Gracias. Pero me encanta. Es que siempre… O no siempre, pero desde hace unos años soñaba con esto y al final lo hice en abril y sí, me encanta.
R: ¡Qué bien! Enhorabuena.
A: Sí. Porque me encanta hablar, como ves, me encanta hablar.
R: Sí.
A: En polaco también. Incluso más. Bueno, pues vamos terminando, pero la última cosita. Dinos algo sobre tu curso porque ahora empiezas con tu curso, ¿no? En Instagram, lo promueves. Pues dinos, ¿qué pasa? ¿Qué es este curso?
R: Sí. Me alegro que me hagas esta pregunta. Pues hace ya casi dos años que llevo en marcha o que empecé este curso de “Hablamos todos los días”. Pues ya te he dicho, ¿no? Que si no… Si no se practican las cosas, si no se hablan y con mi experiencia con el polaco que es, como te he dicho antes, lo que más me dio a mí, seguridad y… Y esa práctica del polaco me dio mucho en mi nivel, o sea, me llevó a mejorar muchísimo, pues creé este curso que se llama “Hablamos todos los días” en el que los alumnos están en un grupo cerrado, privado, yo les saludo todos los días, les explico la tarea todos los días, resuelvo dudas, si hay dudas, todos los días. Allí añado materiales extra, canciones, artículos, lo que sea con este tema que vamos a tratar…
A: Mmm.
R: Y lo les envío un pdf, con vocabulario, expresiones útiles y preguntas y ellos tienen que grabarse y enviarme el audio y yo les voy a contestar, resolviendo alguna… Algún problema y contestándole a lo que ellos me han contado, interactuando con ellos, para que me escuchen también.
A: Mhmm. ¿Y ellos también entonces responden, es como un diálogo? Son como…
R: A veces sí y a veces no.
A: Okey.
R: Porque en realidad yo digo, ah, es un curso fácil. Es mucho trabajo.
A: Mmm, sí.
R: Todos los días, ver el tema, ver el vocabulario, pensar en qué decir, es mucho trabajo. Entonces mucha gente no me… No me responde a lo que yo les digo, porque mañana será otro día, ¿no?
A: Sí. ¿Cuánto dura? ¿Cuánto tiempo dura?
R: Pues, cuatro semanas.
A: Okey, que es como un mes.
R: Sí, cada mes es una nueva edición, con nuevos temas. Hablamos de gramática, de cultura, por eso sobre todo son temas… Los temas son excusas para hablar.
A: Mmmm.
R: Porque lo que más me interesa a mí es que tú hables. Por supuesto, cada día hay muchas palabras. Tienen un Quizlet donde pueden siempre revisar, pero es mucha cantidad. Al final del mes es mucho… Mucho vocabulario.
A: Sí….
R: Muchas expresiones… Intento que sea interesante, porque lo tengo dividido en niveles.
A: Sí, eso también quería preguntar.
R: Sí, de A2 a C1, pueden entrar y cada uno adaptará. Y hay vocabulario más fácil, vocabulario un poco más difícil, expresiones… Normalmente las expresiones las busco difíciles para los… La gente más… La gente con más nivel. Entonces, todo el mundo encuentra algo que decir, incluso una pregunta básica de cómo fue tus… ¿Cómo fueron tus vacaciones? Una persona de A2 van a responder de forma básica conforme ellos. Y una persona de C1 me va a hacer virguerías con el lenguaje. Va a contar, va a usar el vocabulario específico, se va a ir a otro tema…
A: Mmmm.
R: Este curso se adapta muy bien a todos. Incluso he tenido profesoras o gente que ha acabado Filología hispánica y necesita o… Me preguntan cosas más específicas, no sé, que hay…
A: Yo pienso que es algo para mí, ¿sabes?
R: Tienes que probar.
A: Porque yo… Sí. Porque incluso hoy cuando estaba preparando mi desayuno he pensado que… Es que yo necesito contacto con un nativo y yo quiero tener… Por ejemplo, ¿no? Pensé que una clase o como una hora y yo puedo hacerte todas las preguntas posibles, ¿no? Con algún nativo. Y hablar también, porque yo veo que… Cuando tengo clases solo con alumnos de nivel básico…
R: Sí…
A: Entonces…
R: Estancas, ¿no?
A: Sí…
R: A mí me pasaba con inglés que llegaba un momento que yo decía “Dios mío, que necesito hablar con gente normal”, ¿no? No con estudiantes.
A: Sí, por eso también
R: Con nativos…
A: Sí, por eso también ahora tengo más clases de conversación y pienso que ahora es como 50% y 50 % y me encanta. Porque me encanta dar clases de español básico, pero también me encanta hablar, ¿no? Para que yo pueda practicar también.
R: Sí, sí.
A: Porque es muy difícil no olvidar, ¿no?
R: Exacto. Y tratamos temas muy diferentes. Pues, imagínate, un año entero, bueno, siete meses, creo que son siete meses, sí, porque tenemos pausa de verano, hablando de cosas diferentes y vocabulario diferente, expresiones diferentes, pero hay temas muy profundos, hay temas más normales. Hablamos por ejemplo… Siempre recuerdo uno que es “el pan”. Entonces aprovecho para hablar del pan de España y hablar del pan. Y tengo un montón de preguntas sobre el pan. Y había una vez una alumna que me dijo “Rebeca, yo no sabía qué podía hablar dos minutos sobre el pan”.
A: Sí jaja.
R: Sí se puede decir sobre el pan, qué tema más…
A: Sí, pero es una…
R: Un tema más común, que quieres que te diga.
A: Buena idea.
R: Y todas las preguntas decía… Pues sí y claro al final hablas y hablas de tu rutina, de lo que piensas, de que pan compras, de que no compras, de que no te gusta, de tu experiencia en España cuando fui a España, pues, qué pan más horrible. No sé y… Y un tema es una excusa para que tú hables de lo que tú quieras. Entonces, bueno, yo estoy muy orgullosa porque al principio digo “no sé, este… Este producto, no sé si…va a salir”. Yo me imagino que es la bomba y quiero que la gente lo use bien y sí, ya dos años casi, pues… Pues si luego los… El sábado y el viernes, el sábado tengo una sesión conjunta, con todos que quieren asistir y es un día en el que revisamos estos temas de forma más natural, más espontánea y allí a lo mejor…
A: Como conversación, ¿sí?
R: Sí, pues nos juntamos todos en ese canal que tenemos y tengo unas preguntas preparadas, extra. Pero ya sabes, como la conversación fluye como fluye, cada uno tiene sus ideas.
A: Sí.
R: Pues, entonces… Cada uno puede hablar o no hablar, hay gente que solo quiere escuchar, a lo mejor son estos que tienen menos nivel, que se sienten más no sé, cohibidos. Pero, tengo que decir que hay gente con mucho nivel que no habla mucho, tampoco.
A: Mhmm.
R: Que tienen vergüenza y digo… Es que a veces digo “veis, da igual el nivel que tengas, va en ti. Si tú te esfuerzas…”. Hay gente que tiene poco nivel y habla y lo intenta y le da igual si comete errores, quiere practicar…
A: Sí, sí.
R: Y hay gente que no quiere cometer errores… No quiere que la gente se ría de ellos…
A: Mmmm.
R: Entonces… Por eso dije, no voy a hacer niveles, porque intenté hacer sesión viernes niveles bajos, sábado – niveles altos y no funciona. Cada uno tiene su vida, un día le viene el sábado, otro día no puede ninguna. Lo hago así abierto.
A: Sí, también diferentes personalidades, ¿no? Como has dicho que … Yo también tenía personas de niveles más bajos que hablaban muchísimo, muchísimo, cometiendo errores… Pero hablaban. Y tenía alumnos de niveles más altos que yo hacía una pregunta y me respondían “bien” o “mm, no sé” o “depende”, “¿y depende de qué?” „mm, del tiempo”. Por ejemplo.
R: Que tienes que ir sacando, sacando.
A: Sí, eso.
R: Sí, mucha gente me pregunta “¿y para qué nivel es?”. Pues no te preocupes, que todos encontráis un… Algo que decir, ¿no? Y vais a aprender, os garantizo que hay mucho vocabulario y muchas expresiones y si las queréis poner en práctica todas, es trabajo para vosotros, ¿no?
A: Sí, perfecto.
R: Sí.
A: Pues, bueno, terminamos, pero todavía quiero que digas donde podemos encontrarte. Y si alguien quiere tomar parte en este curso, entonces, ¿cómo puede hacerlo?
R: Pues, sobre todo en Instagram, también estoy en TikTok, pero Instagram hiszpanuj, mi página web hiszpanuj.pl y para apuntarse al curso mejor escribirme un mensaje, porque, por ejemplo, ahora empezamos ya el lunes, entonces…
A: Mmm. Sí, pero a lo mejor para el mes que viene o mi pódcast es para siempre, por eso, si alguien lo escucha…
R: Claro, entonces lo mejor es escribirme en Instagram o un e-mail a hola@hiszpanuj.pl y entonces yo os ayudo, aclaro dudas, en Instagram podéis encontrar en las historias destacadas mucha información, pero sí, Instagram es mi base. TikTok lo tengo allí como dodatek.
A: Sí, yo también, es que… No tengo, no sé… ¿No tengo corazón? En polaco se dice así
R: Sí.
A: Que, no sé cómo hacerlo. No me sale. En Instagram es más natural.
R: Sí, sí.
A: Bueno, pues, muchísimas gracias, Rebeca, ha sido un placer hablar contigo
R: Igualmente, Anita. Eres encantadora.
A: Jaja, gracias. Tú también. Pues, chicos, chicas, muchas gracias por escuchar nuestro episodio, el episodio de hoy. Si queréis, podéis dar una … Evaluar este pódcast, podéis hacerlo de dos maneras, podéis evaluar con estrellitas o podéis escribir una evaluación cortita debajo de este episodio. Pues, Rebeca, otra vez, muchísimas gracias.
R: Gracias a ti, Anita
A: Y nos escuchamos la semana que viene. ¡Adiós!
R: ¡Chao!
Muchas gracias por escuchar este episodio. Así hemos llegado al final de la primera temporada de mi pódcast. Por eso, desgraciadamente NO nos escuchamos la semana que viene, como he dicho, automáticamente jaja. Ahora voy a hacer una pausa de dos meses, para cargar las pilas y tengo muchas ideas para desarrollar este proyecto y estoy segura de que os gustarán. Por supuesto voy a publicar materiales en mi Instagram y además, quiero hacer un proyecto más grande, entonces… Se vienen cositas. Bueno, muchísimas gracias por estar aquí conmigo. Os deseo un buen día, una buena tarde o una buena semana. Nos escuchamos en noviembre. ¡Chao!


