W tym odcinku dzielę się 10 rzeczami, których o mnie nie wiecie. Wybrałam pytania i Wasze przypuszczenia, które mogliście i mogłyście pisać na Instagramie i komentuję je w tym odcinku, mówiąc czy są zgodne z rzeczywistością.
¡Hola queridos! Ja nazywam się Ania, a to jest mój podcast „Anita gada po hiszpańsku”, czyli audycja, w której opowiadam Wam historie z mojego życia. W każdym odcinku zabieram Was w językową podróż po przeróżnych tematach: od mediów społecznościowych, przez podróże, aż po wspomnienia z dzieciństwa. W tym programie dzielę się z Wami moimi refleksjami, anegdotkami i przemyśleniami, posługując się językiem hiszpańskim. Nie zabraknie też odcinków z gośćmi, z którymi będę dyskutować na przeróżne tematy związane z nauką języków obcych, podróżami i poznawaniem innych kultur. Jestem Ania, zwana też Anitą i zapraszam Was na odcinek, w którym będę gadać o 10 rzeczach, których o mnie nie wiecie.
Hola queridos. Tengo que grabar este episodio por segunda vez, porque ayer por la noche, sobre las nueve, quería hacerlo y resultó que no… No encendí el micrófono. Por eso, no se grabó nada, ¿no? Por eso lo grabo otra vez y sí, hoy es uno de mayo y todos queremos descansar y hablar de los temas agradables y como ya lo he comentado en polaco, hoy vamos a hablar sobre mí, os voy a contar unas curiosidades para que podáis conocerme mejor. Os pedí dos veces en Instagram que me escribierais unas cositas sobre mí, que suponéis que son verdaderas. Gracias a todos y todas que dedicaron su tiempo para escribirlas. Hoy vamos a ocuparnos de esto que escribisteis. ¡Y empezamos!
La primera suposición: eres una persona abierta. Tengo que admitiros que acabo de buscar la definición del adjetivo abierto, ya que no estaba segura si soy una persona abierta. Pero sí, en general pienso que sí, soy una persona abierta. Me gusta conocer gente nueva, hablar con otras personas, contar historias, escuchar las suyas. Perooo… A veces tardo un poco en empezar a hablar con alguien. Por ejemplo, cuando estaba en España y trabajaba en esta empresa, ¿no? Tenía que hablar con los clientes, por eso era algo natural para mí. Pero si estaba en una cafetería y alguien se acercaba, porque quería hablar conmigo y empezaba la conversación, no estaba muy convencida y a menudo no hablaba tanto, como si quisiera terminar esta conversación, incluso cuando la persona con la que hablaba era simpática. Y este rasgo mío está relacionado con la segunda suposición.
Pues la segunda cosita que escribisteis, o mejor dicho, mi estudiante escribió es la siguiente: eres introvertida, pero habladora. Y sí, es la verdad. Yo, como ya bien sabemos, hablo mucho, me encanta hablar y cuando conozco a alguien y nos caemos bien, puedo charlar con esta persona por horas. Pero, antes de llegar a este momento… Estoy avergonzada. Y os cuento unas situaciones. Por ejemplo, hace dos semanas estaba en metro y uno de mis seguidores (te saludo Tommy) me reconoció y se acercó. Y aunque a mí me encanta hablar con vosotros y era algo muy amable, ¡no sabía qué decir! Lo mismo con llamadas a la peluquería. Y aquí, por cierto, otra información sobre mí: desde hace 10 años no he ido a la peluquería. Durante estos 10 años era mi hermana la que me cortaba o teñía el pelo. Pero desafortunadamente ya no vive en Polonia. Y mi pelo después del surf y el sol canario no está en buena condición y tengo que cortarme las puntas. Y el jueves voy a la peluquería. Y ufff, no fue fácil para mí hacer esta llamada. No sé, las llamadas, no me gustan.
Bueno, volviendo al tema. La tercera suposición: eres optimista. Mmm, me parece que, otra vez, en general sí, soy optimista. Aunque… A veces invento guiones pesimistas relacionados con el futuro, con futuro. Si estoy estresada, lo veo todo en negro. Y sí, esto tiene nombre, es el pensamiento catastrófico. Y como digo, si estoy estresada y vivo unos días o semanas más difíciles en mi vida, entonces no suelo pensar de manera positiva. Pero por suerte, en mi vida tengo muchas personas que me ayudan a bajar de estas nubes lluviosas y buscar el sol en el cielo. Pero como digo, en general soy una persona optimista. Tengo muchas ideas y muchas cosas me parecen reales o posibles. ¿Quería viajar a París el año pasado? Lo hice. ¿Quería empezar a grabar mi propio pódcast? Lo hice. Si algo me viene a la mente y me gusta esta idea, lo hago. Lo mismo pasó con mis prácticas en España. Sabía que iba a cumplir mi sueño, estaba segura de esto, mucho antes de la decisión de la universidad.
Bueno, la cuarta suposición: eres muy simpática, abierta y es muy fácil hacer migas contigo. Pues de simpática sí, me parece que sí jaja, de ser abierta ya he hablado y lo de hacer migas conmigo… Me parece que no busco amigos en este momento. Mm, os lo explico. Tengo unas personas, no sé cuántas, pero unas que conocí en los últimos años o incluso hace mucho tiempo. Y pienso que siendo adulto, adulta, es difícil cuidar de las amistades, teniendo muchos amigos. Y cuando digo cuidar, pienso en quedar y hablar con cierta frecuencia. Y de verdad tener tiempo para esta persona. Pero ahora hablo de los amigos verdaderos, muy cercanos. Y amigos como colegas, compañeros… Pues también, me parece que para mí es fácil. Pero yo trabajaba mucho durante los estudios, por ejemplo, y no tenía tiempo para quedar con la gente. Estaba agotada después de todo el día de trabajo o los estudios. Además, a mí también me gusta estar en casa y pasar tiempo sola. Y como os lo he contado, si estoy en un grupo, en algún lugar, en la clase, no suelo empezar a hablar primera, no sé. No quiero que sea random o incómodo. Pues sí, esto.
Vamos, la quinta cosita: tienes muchos complejos y no tienes seguridad de ti misma aunque eres una persona muy maja y valiosa. Bueno, vamos a ver. En mi opinión tengo muchos complejos. Me gusta mi cuerpo, estoy orgullosa de mí y de mis éxitos. Pero… Por supuesto, primero el síndrome del impostor. Aunque consigo hacer muchas cosas y realizo muchos proyectos, pienso que no lo merezco. Si tengo cuatro mil seguidores, tengo que tener cinco para ser mejor. Si tengo un podcast, pienso que hay personas que tienen más oyentes que yo. Y sí, es triste. Os lo digo, porque quiero ser sincera con vosotros. Así es, aunque en Instagram veis a las personas y sus stories, la realidad puede ser un poco diferente. Y si se trata de la seguridad de mí misma, pienso que sí, soy segura de mí misma, pero es que siempre quiero hacer más, para mostrar que hago suficiente. Y yo sé porqué es así. Por un lado, es que desde que era niña me interesaban muchas cosas y participaba en muchos concursos, cursos, eventos y muchas cosas más. Pero por otro lado, como ya he mencionado pienso que no es suficiente y que tengo que hacer más cosas y más cosas para mostrar que hago algo. Pero os preocupéis, hablo de esto en mi terapia. Y aquí un abrazo a todos y todas que van al psicoterapeuta o lidian con trastornos mentales, un abrazito.
Bueno, pasamos a algo más agradable, porque es lo que os he prometido y por supuesto he empezado a hablar de cosas un poco más difíciles. Por eso, vamos la sexta suposición: te gusta cocinar. Sí, es verdad, ¡me encanta cocinar! Además, me encanta hacer pasteles. Pero tengo que deciros que no suelo inventar mis propios platos. Lo hago a veces, pero normalmente sigo las recetas. Por supuesto tengo unos platos favoritos cuya receta conozco de memoria. Y en general a mí me gusta hacer estos “bowls”, “boles¨”, ¿no? Y allí pongo por ejemplo: patatas, col de Bruselas,
canónigos, tomates y un huevo frito o algo así. Y puedo cambiar estos ingredientes si quiero. Pero como he dicho, me encanta hacer tartas, pasteles. Pienso que incluso hacer pasteles es lo que más me gusta. Uno de mis pasteles favoritos es el bizcocho con albaricoques y chocolate blanco. En verano lo hago cada semana o incluso unas veces por semana. Mmmm, ¡qué rico!
Vamos, la séptima cosa: no tienes miedo de nada. Y aquí desafortunadamente: MENTIRA. Tengo miedo de muchas cosas y muchas personas. Os las enumero: arañas, agua, caracoles, insectos, oscuridad, palomas, ruido, las personas que van en bici o en patinete muy rápido, … Y eso sigue. Pero si se trata del agua pues el surf me ayudó mucho con la ansiedad, con este miedo al agua. Cuando estaba esperando una ola, tenía que estar en el agua durante mucho tiempo. Además, si caía de la tabla, estaba debajo del agua, por supuesto. Entonces, me acostumbré al agua. Incluso esto empezó a gustarme, ¿no? Estar en el agua, surfear. Pero otras cosas…que os he enumerado. Nooo, sigo teniendo miedo de ellas.
La octava suposición: te encanta el chocolate. Aquí una respuesta corta: sí, me encanta. Puedo comer chocolate cada día, aunque no suelo comer toda la tableta de chocolate de una vez, sino por unos días. Un poco de chocolate cada día.
Pasamos a la novena suposición: no te gustan las aceitunas. Sí, no me gustan. Si las tengo en la ensalada en el restaurante, pues puedo comerlas, pero normalmente suelo ponerlas en el plato de mi novio jaja. Cuando estaba en España siempre me daban las aceitunas en los bares y yo pensaba: nooooo, llévalas, no quiero comerlo. Tengo una historia graciosa relacionada con esto, os la cuento. Una vez estaba en Granada y durante mucho tiempo, mi amiga y yo buscábamos un restaurante. Estábamos muy cansadas, incluso agotadas y llegamos a un barrio donde había restaurantes, pero todas muy caras. Paseamos un poco más lejos y allí en Google Maps había una información de que había un restaurante allí, en un edificio. Pero este edificio parecía una casa, pero el hombre que nos atendió dijo que podía servirnos algo y además, había un nombre de este restaurante escrito en la pared. Pero como he dicho, parecía una casa familiar, no había nadie allí, solo unas sillas y mesas de plástico en una terraza. El hombre dijo que no tenía muchas cosas o mejor dicho, tenía solo queso, aceitunas y vino. Y nosotras, después de una visita muy larga en la Alhambra y en pleno agosto, hacía, no sé 40 grados o algo así, cansadas, decidimos comer aquellas aceitunas, aquel queso y beber vino. Y teníamos mucha hambre. Y entonces sí, comí aceitunas, pero la situación me forzó a hacerlo. Mi amiga y yo hasta ahora recordamos esta situación y nos reímos de esto.
La última suposición: eres muy bien organizada. Sí, pienso que sí. Si se trata de las clases, tengo la lista con temas, fechas, estudiantes, deberes. Tengo mi agenda donde escribo todas las cositas, como entrenamientos, deberes, pagos, planes, reuniones. Me siento más segura si tengo un plan concreto. Aunque… A veces pasa que lo organizo todo, pero no cumplo mis objetivos, porque estoy cansada o porque simplemente no quiero hacerlo. Pues con organizarme, de maravilla. Con seguir el plan, no siempre. Y bueno, así llegamos al fin del episodio. Espero que os haya gustado.
No dobrze, na dzisiaj kończymy. Mam nadzieję, że się podobało. Niestety moja choroba postępuje i tak jak tydzień temu miałam tylko trochę zatkany nos, tak teraz jest on zatkany całkowicie i dodatkowo podczas nagrywania musiałam robić sobie sporo przerw na ciepłej kawy speciality, które oczywiście wycięłam. Zachęcam Was do wystawienia recenzji na Spotify pod tym odcinkiem albo do zostawienia odpowiedniej liczby gwiazdek całemu programowi. To pomaga mojemu podcastowi docierać do większej liczby ludzi. Jeśli słuchacie mnie podczas majówki to życzę Wam wspaniałego odpoczynku lub energii, jeśli musicie pracować, a jeśli słuchacie go już po niej, to życzę Wam po prostu miłego dnia lub wieczora. Dziękuję Wam za to, że mogłam dzisiaj Wam towarzyszyć przez te niecałe 20 minut, słyszymy się jak zawsze, w kolejny poniedziałek o 9:00. ¡Chao!
Poniżej zamieszczam dla Ciebie bezpośredni odnośnik do odcinka podcastu.


